Categorie: Algemeen

Zo tegen het einde van het jaar blikken wij automatisch terug op de afgelopen tijd. Binnenkort vieren we ons 1 jarig- emigratie – jubileum! Voor ons gevoel hebben we al zoveel meegemaakt, zoveel nieuwe mensen leren kennen en zijn we nog steeds volop aan het leren, aanpassen en zeker ook genieten. Ons contract bij OM loopt eind 2019 af, maar of we onszelf daarna weer in Nederland zien wonen? Eigenlijk niet. Afrika is in onze poriën gaan zitten. Naast dat we qua reuk niet meer te onderscheiden zijn van de Zambianen (echt waar!) zit dit land en de mensen nu al in ons hart. We houden van de manier van leven, ook al is deze manier regelmatig veel moeilijker, frustrerender en ongemakkelijker dan in Nederland. 

• 

• 

De afgelopen maand bijvoorbeeld zaten er parasieten in David en Jan’s darmen; lets wat we waarschijnlijk nooit zouden meemaken in Nederland. De zorgen en stress die daarmee gepaard gaan, wens je niemand toe. 

Naast onbekende ziekten kent het leven hier in Zambia zo zijn uitdagingen. Met stip op 1: Het missen van familie en vrienden in Nederland.  Dit is echte de grote ‘down-side’ aan het leven in het buitenland. Meteen hierna volgt het niet snappen van hoe alles en iedereen werkt… In het gewone leven maar ook de grote verschillen in de culturen. Als ras-echte Nederlanders zorgen wij nog steeds dat we overal op tijd zijn en goed voorbereid zijn voor onze taken. Werkelijk iedere dag passen we onze planning minstens 5 x aan. En bij de 5e keer stijgt ons bloed wel echt een graad of wat. Een plan van A naar B maken en uitvoeren is voor ons de normaalste zaak op aarde. Maar als je verbinding wilt behouden met collega’s én op een duurzame manier (jezelf vanaf moment 1 overbodig maken) iets wilt bereiken, dan moeten we toch echt een tandje terug doen en ons een ander tempo, maar ook een andere manier van communiceren aanmeten, willen we effectief zijn. 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Ook het feit dat we een blanke huid hebben, is soms lastig. Een stukje wandelen zonder gevraagd te worden om geld of een baan zit er niet in. Gevangenismuren met elektriciteit erop blijken nodig en zelfs dan is dat geen garantie voor veiligheid. Recent is er bij de bovenbuurman en onze naaste buren ingebroken toen ze niet thuis waren. Onder het kopje ‘veiligheid’ hoort ook de alertheid die we altijd hebben met betrekking tot onze gezondheid. Een nacht koorts met flinke hoofdpijn betekend in Nederland niet zo veel. Hier staat we in de startblokken om een malariatest te gaan halen. Vliegen die eitjes leggen in je kleren, rupsen die prikken, overal mieren en kakkerlakken… De ene dag geef je er niet zoveel om, de volgende dag is het allemaal een beetje te veel. 

• 

• 

• 

• 

Maar het leven hier is niet enkel kommer en kwel hoor! Een van de waardevolste facetten van het leven hier is de afhankelijkheid van de community, die functioneert als een familie. Er wordt wel gezegd dat Afrikaanse mensen geen geld op hun rekening hebben staan, maar een ‘relationele spaarrekening’ hebben. De waarde hiervan zien wij nu ook veel meer in. Je hebt elkaar zo hard nodig en dat ‘OK’ vinden is een grote stap in ons hoofd geweest, komend vanuit een cultuur waarin ‘zelf doen’ erg hoog in het vaandel staat. Dankzij kennis uit de community bijvoorbeeld, zijn David en Jan nu weer parasiet-vrij.

Verder genieten we van ons werk en de resultaten. We genieten ook van het feit dat onze kinderen opgroeien in zo’n unieke omgeving en altijd rond kunnen rennen op slippers. 

• 

Omdat de ‘last van vandaag’ (matt 6) vaak te zwaar is, hebben we ook God ontzettend hard nodig. We ervaren Zijn hulp, kracht en wijsheid op bijna dagelijkse basis, waardoor we leren ons geen zorgen te maken voor de dag van morgen. Kinderlijk vertrouwen in geloof is geen keuze hier; je moet wel als je hier langere tijd wilt floreren! Last but not least; de natuur! Hier hebben we nog veel te weinig van gezien en daarom willen we in de kerstvakantie een aantal dagen gaan kamperen; daar hebben we ontzettend veel zin in! 

Als laatste nog wat fotootjes van de afgelopen tijd en een bericht van ons TFT.  Een heel heel hartelijke groet van ons allemaal en alvast een gezellige decembermaand gewenst! 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Het TFT blikt terug:

Na twee jaar van voorbereiden, brainstormen en actieplannen bedenken was het in januari dan toch echt zo ver! Toen Jan en Roos na het afscheidsfeest in hun auto stapten, sloten we een enerverende en leerzame periode af. Met onze ziel lichtelijk onder de arm kwamen we de eerste keer nadien weer bij elkaar, en kwamen tot de ontdekking dat we een grote gemeenschappelijke deler misten: Jan en Roos! Een beetje alsof je naar een verjaardag gaat, en de gastheer blijkt niet thuis. 

Maar niet getreurd, inmiddels kunnen we zeggen dat we als Thuisfront Team onze draai weer gevonden hebben! We ontdekken, hoewel het soms ook nog wel zoeken is, steeds meer onze rol in deze nieuwe fase. In de afgelopen periode hebben we ons bezig gehouden met het optimaliseren van de giftenstroom, versturen van bedankjes, updaten van de achterban en het meeleven en – bidden met Jan en Roos in de intensieve periode die ze achter de rug hebben. We beginnen te wennen aan het contact op afstand. Door de verschillende brokken informatie die we in de afgelopen maanden gekregen hebben kunnen we ons steeds meer een beeld vormen van het leven dat de Vuurtjes nu leiden. We gaan ervoor hen zo goed mogelijk te steunen, zowel op praktisch als geestelijk vlak, en hun verhaal in Nederland te blijven vertellen. Jullie als achterban willen we bedanken voor jullie betrokkenheid, voor geduld met kinderziektes en beginnersfoutjes op administratief vlak, en voor jullie liefde en enthousiasme voor onze vrienden in Zambia. We blijven graag met jullie in contact! 

Hartelijke groet

Evera, Peter, Mello, Liesbeth, Jeroen en Gerrianne

‘Hellohooo!’ Dat is hoe ik, David, iedereen begroet. Afhankelijk van welke taal de voorbijganger spreekt, antwoord ik ‘Bwieno!’,’Fine!’ of ‘Goed!’. Ik ga 3 ochtenden per week naar pre-school. Daar leer ik liedjes, tellen en heb ik een hoop vriendjes. Eloise boos maken vind ik ook ontzettend leuk. Bij Yaelle gaat dat wat moeilijker, behalve als ik haar tekeningen een extra kraslaag geef. Dat is echt prachtig om te zien. Ik deel daarna (uit mezelf!) veel kusjes, knuffels en ‘sorry’s’ uit, zodat het geen impact op de rest van de dag heeft. Ja, ik heb het hier goed naar mijn zin!

• 

• 

Ik ben Eloise en ben al vier jaar. Ik zit bij Juf Judith op school in groep 1. Ik leer letters en cijfers en we doen ook veel spelletjes. Als ik geen zin meer heb, mag ik buiten spelen of een toren bouwen. Ik ben al heel groot en daarom help ik David elke dag met veel dingen. Hij is natuurlijk nog zo klein! Ik ben ook een goede moeder voor al mijn poppen, al heb ik het soms ook erg druk. Ik wil ook graag dansen, maar durf het nog niet zo goed. Als niemand kijkt, doe ik mijn dansjurk aan en dan kan ik het echt al goed. Mijn haar is ook heel mooi en lang. De blonde plukken heb ik er een paar dagen geleden uitgeknipt. Nou, doeiii Eloise

• 

• 

Hoi allemaal, ik ben Yaelle en ik ben nu zes jaar. Ik heb nog maar 1 konijn want er waren er twee dood gegaan. Het konijn ontsnapt elke dag wel 10 keer uit zijn hok. Nu hebben we niet zoveel sla meer in de tuin. Ik kan nu ook heel goed konijnen vangen. Op school bij Juf Judith hebben we geleerd over onze hersenen, darmen en nog veel meer dingen van het lichaam. Ik kan ook steeds beter lezen, dat vind ik echt knap van mijzelf. Mijn beste vriendinnen zijn Frida (Dld), Olivia (USA) en Ruchette (Zambia). Ook klets ik veel met de tuinman. Hij leert mij Bemba en ik leer hem Nederlands. Ik zit iedere vrijdagmiddag op zwemles. Ik kan al 10 seconden onder water en in het diepe springen. Het wordt nu zomer hier, dus het wordt steeds warmer. Ik heb er zin in als het regenseizoen weer begint. Tot de volgende keer! Liefs Yaelle 

• 

• 

• 

Hoi, Roos hier 🙂 Met de ventilator op mij gericht schrijf ik dit blog, want de zomer is hier nu toch echt aangebroken. Toch geniet ik van het ‘door de seizoenen heen gaan’ hier. Na de mango’s komen de quava’s en na de paarse bloesem in de bomen, volgt de rode. Ritmes in het leven hier, die nu nog nieuw en verrassend zijn, maar ons de komende jaren steeds vertrouwder gaan worden. 

Ik geniet van het feit dat ik zulk waardevol werk buitenshuis heb. Na 6 jaar praktisch full time moeder te zijn geweest, merk ik hoe goed het me doet om uit mijn comfort zone te stappen, nieuwe uitdagingen aan te gaan en een gedeelte van mijn hersenpan te gebruiken, dat voor mijn gevoel lang genoeg stof heeft liggen happen 🙂

In mijn werk ben ik mijn focus aan het verleggen van therapie geven, naar een therapie vriendelijker klimaat creëren binnen Mercy House. Zo zet ik mij in om informatie te delen over trauma, hechting en emotioneel gezond leven. Dit doe ik door middel van training, ontwikkeling van voorlichtingsmateriaal, gesprekken met ouders/ verzorgers en het bestaande team van therapeuten ondersteunen met debrief meetings. Het geeft me veel energie te zien dat er steeds meer draagvlak komt binnen Mercy House voor een verdieping in de broodnodige aandacht, therapie en liefde aan de 60+ kwetsbare kinderen die dagelijks komen. 

Gisteren gaf ik een zak kleding van onze kids aan iemand en altijd als ik dat doe, voel ik me een beetje weemoedig (welke moeders herkennen dat?). Onze kids worden zó snel groot! Zambia is hun normaal nu. Helemaal voor David, die herinnerd zich niets van Nederland. Pas dronk hij, zittend in zijn autostoel, zijn waterflesje leeg en kieperde vervolgens fles plus dop zo op straat. Waar de meiden nog een besef hebben van ‘dat is niet netjes’ en op zoek gaan naar een prullenbak, pikt David allerlei gebruiken op, die hier heel normaal zijn. Ik ben zo benieuwd hoe onze kinderen terug gaan kijken op deze tijd en hoe het hen zal vormen. In ieder geval probeer ik op mijn ‘moederdagen’ er helemaal voor hen te zijn en te genieten van alle mooie dingen die deze kant van de wereld hen te bieden heeft. 

• 

• 

Last but not least, mag de man des huises nog even aan het woord 🙂 Inmiddels is dit blog al verworden tot een heus boekwerk, maar aangezien je tot hier bent gekomen lukt het je vast om een glimp van mijn leven te krijgen. Het plan om steeds meer voedsel zelf te verbouwen voor Mercy House is in gang gezet en het eerste zaad zit inmiddels in de grond. Het is nog een forse klus om alles klaar te krijgen voor de regens in november, maar vele handen maken lichter werk. Iedere ochtend werken we met het Mercy House team een paar uur op het land en leer ik van hen en zij van mij. Erg leuk om hier samen ons hard voor te maken. Naast mijn werk geniet ik ook van mijn heerlijke kids en mijn lieve vrouw waar ik sinds begin deze maand 8 jaar mee ben getrouwd ben! Het lijkt erop dat ik bijna mijn werkvisum ga krijgen en dan ook mijn rijbewijs kan gaan halen. Ik vind het ook erg leuk om 2 bedrijfjes te begeleiden en mensen te inspireren een bedrijfsplan te schrijven en uiteindelijk ook iets te starten. Daar hou ik het even bij voor nu!

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Hartelijke groet van ons allemaal! 

P.S. Met angst en beven kijken wij uit naar de dag dat Juf Judith ons verlaat (februari 2019). Wat een blessings voor ons en de kinderen om haar hier te hebben! Mocht u/jij iemand kennen die Judiths opvolger zou kunnen worden; laat het ons weten! 

P.S. Roos heeft het idee opgevat om zowel aan het safe house (6 meiden) als aan het plaatselijke weeshuis (47 kinderen) een doos te doneren met creatieve spullen, zoals scharen, lijm, papier, waterverf, kwasten, knutselfrutsels, krijtjes, stiften, etc. Mocht je het leuk vinden om hier praktisch of financieel aan bij te dragen; laat het even weten. Annelies, Roos haar zus, gaat binnenkort samen met haar man bij ons op bezoek en heeft naar verluid nog wat kilo’s over. Een deel van de spullen kan gewoon hier in Zambia gekocht worden, vandaar dat er ook geld overgemaakt kan worden t.b.v. dit doel.

Best vreemd om vakantie te vieren als je voor je gevoel nét op gang gekomen bent. Maar ja, Mercy House was in augustus gesloten en Roos’ ouders kwamen aangevlogen. Om die reden had Yaelle in al haar wijsheid haar verjaardag een week opgeschoven zodat opa en oma Bos en de familie Van Asselt uit Nederland erbij konden zijn. Opa en oma zijn inderdaad gearriveerd, maar helaas zijn de Van Asselt’s nog in Nederland in afwachting van een visum. Ondanks het gemis, heeft Yaelle een heerlijke verjaardag gehad.

In de ochtend vierden we haar -naar eigen zeggen- ’Engelse verjaardag’ en in de middag aten we pannenkoeken met de Nederlanders in het lokale park. De grootste hit was eigenlijk toch wel het verjaardagscadeau van onze bovenbuurman: twee jonge konijntjes. Iedere dag worden ze uren plat geknuffeld, glijden ze van de glijbaan, rijden ze in de kinderwagen en krijgen af en toe straf als ze stoute dingen doen 🙂 

 

Samen met (schoon)ouders Aad en Joke zijn we 3 dagen op bezoek geweest bij FCE, een organisatie 4 uur rijden ten noorden van ons. Wij vonden het leuk om te zien hoe deze organisatie draait en welke rol landbouw hierin speelt. Na deze inspirerende trip hebben we ons kroost 3 dagen achter gelaten bij opa en oma en zijn we met een tent vertrokken naar een stuwmeer, twee uur rijden (60 kilometer…) van onze woonplaats. Echt een prachtige omgeving! 

 

Na nog een weekend in de hoofdstad te zijn geweest, viel het afscheid van Aad en Joke ons en de kinderen best zwaar. Ineens voelde Nederland heel ver weg… Maar lang konden we niet treuren, want direct na het afscheid reden we naar Lake Kariba. om daar samen met nog 3 gezinnen te genieten van 4 dagen vakantie. De kinderen hebben enorm genoten van alle vriendjes en vriendinnetjes, het zwembad en de kampvuurtjes. Op de laatste dag kwam er zelfs nog een nijlpaard met haar baby langs gezwommen! Het was leuk om op deze manier andere gezinnen beter te leren kennen en natuurlijk te genieten van de natuur. 

Inmiddels zijn we weer thuis en klaar om weer aan het werk te gaan. Even schakelen, dat wel. Maar dat zal in Nederland niet veel anders zijn. We hopen dat je een fijne (warme!) zomer achter de rug hebt! Bedankt voor je meeleven en betrokkenheid en tot de volgende keer!

Jan & Roos
Yaelle, Eloise & David

> Wat zeg je tegen een achtjarig kind dat door zijn ouders/verzorgers dagelijks geslagen wordt, in een cultuur die loyaliteit aan familie super hoog heeft staan?

> Hoe reageer je op een zevenjarig kind dat voor zichzelf moet zorgen en er trots op is niemand nodig te hebben?

> Welk spel speel je met een nerveus timide meisje dat in elkaar gedoken zit, enkel fluistert en haar nagels bijt? Hoe vind je die tere balans tussen uitdaging en veiligheid? Waar kan ze het vertrouwen vandaan halen om tevoorschijn te komen in een omgeving die haar bestempeld als arm, raar en hiv positief?

Zomaar wat vragen die door mijn hoofd spookten toen ik ’s avonds in bed lag en nadacht over de therapiesessies van die dag.

Zowel mijn baan als die van Jan zijn zonder meer uitdagend te noemen. We werken met dezelfde collega’s, zien dezelfde kinderen, maar het werk dat we doen is totaal anders.
Dat is gaaf en geeft een mooie teamwork dynamiek tussen Jan en mij. We voelen ons gesetteld en gelukkig in Zambia en daar zijn we ontzettend dankbaar voor!

Leven in Afrika lijkt op een medaille. Aan de ene kant de immense nood, de trauma’s, de corruptie, de vervuiling, etc. Aan de andere kant de ontelbare sterren, de krekelgeluiden, de wijdse blauwe luchten, de geuren van houtvuurtjes, de rode zonsondergangen.
We voelen ons kwetsbaarder dan ooit in dit continent waar dood en leven gelijk opgaan. Maar daar tegenover staat ook dat we, met alle zintuigen open, ons zo levend voelen. Elke dag is anders en vraagt de inzet van al onze ervaringen, kennis en creativiteit.
Ik vind het lastig te omschrijven wat Afrika met je doet, merk ik. De enige optie om het te begrijpen is om een ticket te boeken en het te komen ervaren! 😉

Inmiddels is Juf Judith ook alweer een maand bij ons en redelijk gesetteld in haar eigen huis. Wat een zegen voor ons als gezin! Hierbij een filmpje van haar eerste week.

Jan is na zijn werk vaak met zijn handen in de aarde te vinden. Dagelijks eten we uit eigen moestuin; heerlijk! Ook het voltallige Mercy House team zal vanaf september twee hectare land gaat bewerken in de ochtenden. Doordat de donaties ieder jaar minder worden, is er een noodzaak ontstaan om meer zelfvoorzienend te worden als project. Een goede start in zelfvoorzienend worden is de dagelijkse voedselbehoefte van de 80 kinderen en het team. Er zal een hectare maïs worden aangeplant (dit blijft favoriet bij de kinderen en collega’s :)) en verschillende groenten. Een voorraad kippen mag gaan voorzien in eieren en vlees. Een mooie ontwikkeling die het team vervult van verwachting en trots. Het zou natuurlijk prachtig zijn als, dat wat Mercy House niet gebruikt, verkocht kan worden op de markt. Van dit geld kunnen dan weer salarissen betaald worden en andere kosten die Mercy House maakt. We zijn heel benieuwd hoe dit zal gaan lopen en zullen jullie op de hoogte houden!

Als laatste nog wat beelden die tekenend zijn voor ons leven hier. Een heel hartelijke groet en bedankt voor jullie meeleven en support!

De Vuurtjes in Afrika 🙂

 

 

Hallo allemaal!

Inmiddels zijn we alweer ruim twee maanden aan het werk en raken we steeds meer ‘in the swing of things’. In deze blog een update van de afgelopen maand. Veel kijk -en leesplezier!

Een van Roos haar hobbies in Nederland was het afstruinen van kringloopwinkels op zoek naar goede deals. Als je gaat emigreren en dus juist van spullen af moet, kun je die hobby wel in de wilgen hangen. Wat wil nou het geval? De zakken kleding die jullie braaf in die groene Leger des Heils containers gooien, komen hier in een dorkas-achtige-kringloopwinkel terecht in Kabwe! Dure merken, maar ook HEMA, Miss Etam, H&M, etc, hangt hier keurig te wachten op een nieuwe eigenaar. De gemiddelde prijs voor een kledingstuk 75 eurocent; als dat geen goede deal is!
Ondanks dat we (bij nader inzien onnodig) veel kleding mee hadden genomen uit Nederland, waren we niet voorbereid op de koude winter hier! Jullie begrijpen dat Roos van deze nood een deugd heeft gemaakt en glunderend tevoorschijn kwam uit die winkel. Nu kunnen we allemaal weer warm de winter door 🙂

Van een andere hobby heeft Roos haar werk gemaakt. Vijf uur per week werkt Roos aan een nieuw boekje: “A dream to never forget”. Het boekje is geschreven voor jonge kinderen die in de sloppenwijk wonen. Het heeft als doel hen te laten begrijpen dat er een God is die van hen houdt, hen ziet en begrijpt, temidden van armoede, honger, ziekte en ouders die overlijden.Het concept is af en wordt momenteel van feedback voorzien door locale mensen. Daarna rest Roos veel schilderwerk en zal het boekje gedrukt worden.

Ook de creatieve therapie die Roos doet (momenteel met 5 kinderen) neemt vastere vormen aan. Samen met andere therapeuten (uit Zuid Afrika en Zambia) denkt ze na over hoe traumaverwerking vorm kan krijgen bij deze specifieke groep kinderen. Zo gaat de standaard traumaverwerking literatuur vaak uit van een steunend netwerk om het kind heen en een rechtvaardig systeem dat daders berecht. Hier in de sloppenwijk is het helaas een uitzondering als een kind een hechtingsfiguur heeft die hem support. Misbruik is aan de orde van de dag en daders lopen vrij rond, omdat het rechtssysteem traag en bureaucratisch is. Veel randvoorwaarden voor traumaverwerking worden hier niet behaald. Roos: ‘Ja, traumaverwerking in deze specifieke context is een uitdaging die me bezig houdt in hart en hoofd. In gesprekken, in gebed en in de literatuur hoop ik veel te kunnen leren, zodat ik, samen met andere (locale) counselors, iets kan betekenen in de emotionele nood die ik om me heen zie.’

En de paarden? ‘Vooralsnog lijkt dat nog even toekomstmuziek. Iedere maandagmorgen wanneer ik met een paard en zijn eigenaresse werk, wordt de droom om paarden in counseling in te zetten groter. De doelen die hiermee behaald kunnen worden lijken naadloos aan te sluiten bij wat de mensen (en kinderen) met wie wij werken nodig hebben. Denk aan empowerment, grenzen, versterking van eigen identiteit, leiderschap, etc. Deze periode is heel geschikt voor ons om de cultuur beter te begrijpen en de taal (letterlijk en figuurlijk) te leren spreken van de mensen en kinderen uit de sloppenwijk. Dit om te voorkomen dat we iets gaan ontwikkelen wat wellicht, bij nader inzien, niet aan zou kunnen sluiten. Komt tijd, komt raad!’.

Waar Roos zich inzet voor de emotionele nood, houdt Jan zich bezig met de ontwikkeling van kleine bedrijfjes om hiermee mensen een kans te bieden uit de armoedespiraal te komen. Binnen OM is hier jarenlange ervaring te vinden (zowel de positieve als de negatieve verhalen) wat dus een geweldige bron van informatie is. Naast het begeleiden van een inmiddels verstrekt microkrediet, ontwikkelt Jan een programma voor het personeel van Mercy House om bedrijfjes te kunnen starten om zo hun salaris aan te vullen. Afgelopen vrijdag heeft hij dit in het team gepresenteerd en verschillende collega’s willen graag gebruik maken van deze kans en gaan een businessplan schrijven! Met de opgedane ervaring, hoopt Jan het programma, door middel van het personeel in Mercy House, uit te rollen in de sloppenwijk zelf.

Thuiskomen uit ons werk is echt thuiskomen. Zoals jullie waarschijnlijk wel in eerdere filmpjes hebben gezien, wonen we in een oase van groen en rust. Wat zijn we dankbaar voor ons woonplek, onze groentetuin en achtertuin waar de kinderen elke dag van genieten. Over de kinderen gesproken; maandag was het zover! Juf Judith landde in Lusaka! De kinderen (en wij ook!) hebben hier ontzettend naar uit gekeken en haar kamer (op 10 minuten lopen van ons huis) behangen met kleurplaten.

Door haar komst en door het regelmatige contact met Nederland (prijs de Heer voor whatsapp!!) zijn we verbonden met jullie. We voelen ons bemoedigd door jullie gebeden, berichtjes en likes op Facebook.

Lieve groet van ons allemaal,

Jan & Roos, Yaelle, Eloïse en David

Vliegtuig Verhuizing te koop:

Het door Roos geschreven en geïllustreerde boekje ‘Vliegtuig Verhuizing’ is binnenkort te koop via de website voor vijf euro excl. verzendkosten. Kun je niet wachten en wil je er nu al één bestellen? Mail dan naar tft@vuurtjesinafrika.nl

Soms heb je dat. Je raakt aan de klets met iemand als de kerk is afgelopen en je voelt een klik met iemand. Afgelopen zondag leerde we Ahmed* en zijn twee zoontjes kennen. Ahmed vertelde dat hij 15 moskeen heeft gestart in Zambia en leraar in de koran is. Zijn zevenjarige zoontje kent de halve Koran al uit zijn hoofd. Een paar weken terug begon hij een door hem in beslag genomen Bijbel te lezen naar aanleiding van een droom. Hoe meer hij las, hoe meer hij overtuigd raakte dat hij al die jaren naast de waarheid had gezeten. Hij deelde zijn bevindingen met een andere leraar, die hem aanraadde zsm te vluchten voor zijn leven. Na een aantal grote steden bezocht te hebben, kwam Ahmed vorige week aan in Kabwe. Hij hoopt hier veilig te zijn samen met zijn zoontjes. Jan vroeg of hij al een woonruimte had gevonden. Nee, dat was nog niet gelukt, ze sliepen op het treinstation momenteel. Toen Jan hoorde dat ze voor het laatst zaterdag wat gegeten hadden, namen we het gezinnetje mee de supermarkt in en kochten wat eerste levensbehoeften voor hen. 

Hoe meer tijd we doorbrachten met Ahmed en zijn zoontjes, hoe meer we geraakt waren door zijn moed, vreugde en geloof. We gaven hem geld voor nieuwe kleren (hij zag er nog steeds uit als een moslim en wilde dat niet meer), huur van een huis en eten. De blik in zijn ogen was onbetaalbaar. Zeker weten dat Jezus dit ook gedaan zou hebben.

Het bizarre is dat wij net die week een plan voor ’sustainable business’ hadden uitgewerkt. Meer en meer raken we ervan overtuigd dat er een ‘goed helpen’ is en een ‘slecht helpen’. In het laatste geval maak je mensen afhankelijk en wordt hun situatie op de lange termijn alleen maar slechter. Met onze hoofden nog vol van de theorie over hoe wij willen helpen, ontmoetten we zondag dus Ahmed. Daar sta je dan met je mooie hulpverleningstheorien. Er is geen huis, geen eten, geen baan, geen community om hem heen en geen fysieke veiligheid. Wat zou jij doen?

Positiebepaling in hoe we willen helpen is iets wat ons veel bezig houdt nu nood en gebrek een gezicht krijgt. We zien veel kansen, talenten en visie om ons heen. Heel graag willen we dat schakeltje zijn tussen het rijke westen (met financieel kapitaal) en het menselijk kapitaal hier wat klaar staat om gelanceerd te worden.

Ons werkschema is momenteel als volgt:

Jan werkt 3 dagen in Mercy House. Daar legt hij een voorbeeld tuin aan, begeleid microkredieten en trekt op met jongens uit de sloppenwijk. Hij werkt ook een halve dag per week op de OM basis om mee te werken in de ‘foundations for farming’ tuin.

Roos werkt 1,5 dag in Mercy House, waar ze creatieve therapie geeft aan 5 kinderen en met regelmaat knutsellessen in de klas verzorgd. Roos illustreert 1 ochtend per week en gaat ook 1 ochtend per week naar een boerderij om te werken met een paard en zijn eigenaresse.

We leren veel en hebben ook veel nieuwe indrukken te verwerken. We verwachten dat, naarmate de weken en maanden vorderen, ons werk meer ‘normaal’ wordt en we minder moe zullen zijn. Tot die tijd liggen we ’s avonds vroeg onder de wol en hebben we genade met onszelf en elkaar, als er niet heel veel energie over is voor sociale contacten, uitjes, etc.

 

Al met al zijn we dankbaar voor wat we nu doen en leren. We zitten hier echt op onze plek. Wij en de kids zien ook erg uit naar de komst van Juf Judith in juli. Wij kennen Judith nog van onze tijd bij Doorbrekers in Amersfoort. Ze heeft vorig jaar de PABO afgrond en ze komt 8 maanden lang iedere ochtend onze kinderen lesgeven! In augustus komt Familie van Asselt uit Nunspeet. Hun dochters komen dan ook bij Juf Judith in de klas. Wat een zegen! 

Bedankt voor je tijd en het lezen van deze lange blog 🙂 Veel liefs van ons allemaal!

*Ahmed is niet zijn echte naam

Deze keer veel foto’s, filmpjes en weinig woorden (Ik, Jan, schrijf namelijk :)). We zijn geslaagd. De training van de afgelopen maanden zit erop! Het was goed, uitdagend en vooral cultureel enorm leerzaam. Dingen die we nooit uit een boekje hadden kunnen leren zitten nu redelijk verankerd door het te (be)leven. Een klein voorbeeld daarvan is het dagelijks uitgebreid begroeten van je klasgenoten en andere bekenden. Iedere dag weer wordt er door iedereen geïnformeerd naar het welzijn van ons en onze kinderen. Als je zo’n 3 minuten rekent voor iedere bekende die je tegenkomt, dan is 100 meter lopen in 30 minuten een waar record! Het gekke is dat deze relationele manier van leven ons ontspannender maakt en we meer mensen gaan zien i.p.v. taken. Er is ook zat waar we keihard tegenaan zijn gelopen, maar de positieve leerervaringen voeren de boventoon.

In dit filmpje zie je hoe wij Pasen hebben beleefd. Ik heb in een dienst gesproken en daarmee de hele gemeente aan de Moringa gekregen 🙂 Moringa is een boom en naast dat het eten ervan bere-gezond is, is het ook een mooie gelijkenis met wie God is.

Roos is direct een Moringa poeder fabriekje begonnen, om ons van de broodnodige vitaminen en mineralen te voorzien…

 

 

 

 

Drie weken geleden zijn we verhuist. In dit filmpje laten we zien hoe we nu wonen en komt ook mijn groentetuin in ontwikkeling even in beeld! 
Samenvattend en vooruitkijkend: We hebben een intensieve tijd met een serie life-events achter de rug (emigratie, verhuizing, nieuw werk). Ondanks dat, gaat het goed met ons en voelen we ons op onze plek. De afgelopen week hebben we onze eerste werkdagen in de sloppenwijk beleefd. Er valt ongelofelijk veel te leren en zijn onder de indruk van het verschil wat het Mercy House team hier maakt. In de volgende blog zal Roos vast en zeker een wat meer inhoudelijke update geven hierover 🙂

Bedankt voor je betrokkenheid en tot de volgende keer!

Hartelijke groeten van ons allemaal!!

Dat moment dat je de bestekla opentrekt en overal kakkerlakken ziet wegrennen, maar denkt ‘ach..wat maakt het ook uit?’ en gewoon die vork pakt waar je naar op zoek was. Je schoenen iedere ochtend controleren voor je ze aantrekt. Slapen onder muggennetten. Bijna iedere dag maispap eten. Zonder aankondiging van te voren ineens uren zonder elektriciteit en water zitten. Het dak dat zo lek is als een mandje, zodat de emmers, potten en pannen niet aan te slepen zijn. Internet wat niet werkt als het regent. Het is niet te geloven, maar al deze dingen wennen echt!

Door onze training worden we dagelijks ondergedompeld in de Zambiaanse cultuur. We staan regelmatig paf van de dingen die we horen en observeren. Waar we de eerste weken onze mening en ervaring luid verkondigden in de lessen, hebben we nu geleerd een beetje in te binden. We zien steeds meer hoe onze cultuur verschilt met die van de Zambianen. ‘Begrijpen voor je begrepen wilt worden’ is een wijze uitspraak die we hier dagelijks in de praktijk proberen te brengen. Zo merken we bijvoorbeeld dat wanneer we meer communiceren als een Zambiaan (opstaan, rondkijken, veel tijd en ruimte innemen, langzaam spreken, etc.) we dingen beter kunnen overbrengen. Daar bovenop komt dat je de volledige waarheid in pacht kunt (denken te) hebben, maar zonder de relationele factor kom je hier nergens.

Iedere dag stappen wij daarom vol goede (en soms geforceerde) moed uit bed en zetten we onze schouders onder een nieuwe dag vol prille vriendschappen en een verlangen naar een groter begrijpertje van deze cultuur. We zijn dankbaar voor die Ene gemeenschappelijke factor, waardoor het toch wel weer gemakkelijk is een hartsconnectie te maken. Wij houden van Jezus en willen met Hem en voor Hem leven in deze wereld. Onze Zambiaanse broers en zussen hebben hetzelfde verlangen. Samen eeuwenoude woorden lezen uit de bijbel en geïnspireerd raken door dezelfde verzen, gelezen door verschillende brillen. Het kan! Dat moet de (christelijke) burger toch moed geven?

En de kids? Die vinden het nog steeds erg leuk om hier te wonen. Ze zijn nu helemaal gewend aan de school waar ze iedere ochtend naar toe gaan, wat ook te merken is aan alle engelse liedjes die de hele dag door gezongen worden in huis. Ongelofelijk hoe snel de kids engels leren en (zonder angst om het fout te doen!) actief communiceren met iedereen! Ze balen er wel van dat ze niet op het ijs kunnen staan…

Zijn er ook dingen waar we nog niet aan kunnen wennen? Yep! Een huishoudelijke hulp bijvoorbeeld. Het is fijn dat iemand helpt de boel schoon te houden, maar het weegt niet op tegen de emotionele belasting. Daarom gaan we over een maand, wanneer we verhuisd zijn, het toch anders doen. Heel jammer voor de locale werkgelegenheid, maar van een huis een thuis maken, waar je helemaal jezelf lukt ons (nog) niet met iemand in huis. Wat ook niet went is het missen van familie (weekenden) en vrienden. Het is gek om tussen een hele hoop lieve mensen te wonen, maar geen ervan kent je langer dan 2 maanden. Nieuwe vriendschappen kosten echt tijd.
Niet alleen emotioneel en praktisch zijn veel dingen nog wennen, lichamelijk hebben onze darmen er ook een flinke kluif aan. Zowel de kinderen als wij zijn blij dat we praktisch altijd een WC binnen handbereik hebben…

Terwijl ik dit schrijf zie ik weer een kakkerlak lopen. Ik moet eerlijk zeggen dat het me toch niet zo onverschillig laat, als ik eerder deed voorkomen, haha! Wellicht dat het formaat deze keer ook een rol speelt 😉 Misschien toch die chemische spray uit het keukenkastje maar eens proberen…

Tot de volgende keer! We horen graag van jullie, Liefs Jan en Roos

P.S. 1 Op onze Facebookpagina (ook te bekijken als je geen Facebook hebt) posten we regelmatig foto’s en video’s. ‘Like’ de pagina en blijf nog beter op de hoogte van alles wat er gebeurd in Zambia.

P.S. 2 Vorige week kregen we les over het belang van een ‘dienende houding’. Om het gelijk maar even praktisch te maken, zijn we diezelfde ochtend met de hele klas in een dorpje verderop aan de slag gegaan en hebben we grasgemaaid en schoongemaakt. Zie hier het filmpje daarvan.

De afgelopen weken hebben in het teken gestaan van ‘stap voor stap wandelen in deze -voor ons- nieuwe wereld’. We hebben veel nieuwe mensen leren kennen en zijn aan het wennen aan het klimaat en alle beestjes. Inmiddels hebben we ook geleerd dat die grote spin (zie vorige blog) geen vlieg kwaad doet en juist als zeer nuttig gezien wordt hier… oeps.. haha! Sorry spin; beginnersfoutje 😀

Hier een video over onze eerste week in Zambia:

Doordat OM best groot is in Kabwe (180 medewerkers) en onderverdeeld is in allerlei projecten en (leiderschap)structuren is het een hele puzzel om uit te vinden wie bij wat hoort en hoe ze met elkaar samen werken. Ook welke man, bij welke vrouw hoort en hoe hun kinderen heten is een hele kluif. Voor Jan helemaal, want die ziet pas sinds een paar dagen het verschil tussen de ene Zambiaan en de andere. 😉

De afgelopen twee weken hebben van maandag tot vrijdag hulp in de huishouding gehad…. Iets wat hier heel normaal is en zelfs van je verwacht wordt als je rijker bent. Lenny, zelf moeder van 4 oudere kinderen, doet onze vaat, onze was, maakt onze bedden op en boent en sopt wat af. Tussen de middag kookt ze 

een Zambiaanse maaltijd voor ons, wat inmiddels met smaak verorberd wordt (met de handen) door het hele gezin. Jep, het is erg fijn die extra handen in huis en het is een lieve vrouw die ontzettend dankbaar is voor haar baan in een land met een torenhoge werkloosheid. Maar oh, wat is iemand de hele dag in je persoonlijke ruimte hebben raar. Ik, Roos, heb het gevoel dat ik er ‘druk’ uit moet zien. Hoe kan ik nou op de bank zitten en een boekje voorlezen aan de kids als Lenny ‘mijn taken’ aan het uitvoeren is? Je begrijpt het al; dit is echt enorm wennen! David is overigens dol op haar. Iedere ochtend gaan ze samen even een wandeling maken terwijl ik tijd heb om school te doen met de meiden.

Van een echte structuur is nog geen sprake omdat onze dagen nog erg onregelmatig zijn. De ene dag gaan we kijken naar een huurhuis (half maart moeten we verhuizen), de volgende dag openen we een bankrekening en doen we een poging om een simkaart te registreren. Er is iedere dag wel iets dat onze aandacht behoeft. Gelukkig kijken we terug op drie redelijk relaxte weken. Het is niet overweldigend geweest (daar was ik een beetje bang voor) en misschien helpen onze kids daar nog wel het meest in. Want ondanks dat alles in ons leven veranderd is, is ons gezinsleven hetzelfde gebleven. En iedereen die wel eens met jonge kinderen optrekt weet dat daar veel tijd en energie in gaat zitten 🙂 We kunnen niet snel (een bankrekening openen daar ben je zo een halve dag mee zoet) en we willen ook niet te snel. In dit tempo kunnen we goed over de dingen nadenken, erover bidden en juiste beslissingen nemen.

Over onze kinderen gesproken; zij hebben het hier uitstekend naar hun zin! Iedere dag spelen ze in het zwembadje, ontleden ze allerlei insecten (ok, alleen David, de meiden kijken gillend toe) en worden er prille vriendschappen gesloten met verscheidene andere kinderen. Vanaf volgende week gaan ze iedere ochtend naar de pre-school op de OM basis. We hopen dat dat een erg leuke ervaring voor ze gaat zijn, waarin ze natuurlijk ook veel Engels zullen gaan oppikken.

Jan heeft vandaag op zijn mountainbike een filmpje gemaakt van de OM basis op request van een aantal van jullie. Mocht je graag nog iets anders willen zien; laat het ons weten, dan doen we ons best om hier ook een filmpje van te maken!

Bedankt voor jullie meeleven. Het is heel fijn om zulke lieve mensen in Nederland om ons heen te hebben staan!

Heel veel liefs van ons allemaal

Na zo’n beetje de meest intensieve 24 uur van ons leven (ja, inderdaad, bevallingen waren makkelijker) kwamen we dan eindelijk aan in Zambia! Met het laatste restje energie sleepten we ons door de douane, waarna we neerploften, met al onze koffers (minus 1, die we hopelijk deze week kunnen ophalen) in een busje van OM. Drie uur later kwamen dan echt aan in Kabwe, onze woonplaats voor de komende twee jaar. Zo onwerkelijk en zo fijn om er nu echt te zijn. We prijzen ons gelukkig met een volledig ingericht huis, een koelkast, warm water en nu ook internet!

Zoals je op de foto’s kunt zien is het hier super mooi en heel groen doordat we in het regenseizoen zitten. Een spin van 8 cm diameter heette ons ook direct al welkom, waar Jan manmoedig al het leven uitgestampt heeft. Zo op het eerste gezicht is dat een van de grootste veranderingen; wat een beestjes overal! Maar goed, iedereen is hier super behulpzaam en we kunnen met al onze vragen terecht bij onze buren op de hele OM basis. Er is zelfs een kookschema voor ons opgesteld voor de eerste week, zodat we geen eten hoeven te koken en we iedere dag een ander gezin leren kennen. Echt een warm onthaal!

De eerste vriendinnetjes zijn gemaakt en er ligt een wereld open om ontdekt te worden voor de kids. Wij pakken de koffers uit en proberen alle namen en gezichten te onthouden die we ontmoeten. Stap voor stap deze nieuwe wereld verkennen. Daar hebben we gelukkig nog ruim 2 weken de tijd voor, want dan begint onze training.

Dit was een kort blog, om jullie even op de hoogte te stellen van onze aankomst en eerste twee dagen in Zambia! Tot snel!

Lieve groet,

Jan, Roos, Yaelle, Eloise en David