Keurige tuintjes en de zon die te laat ondergaat

Beste allemaal, 

Een hartelijke groet vanuit Nederland! Inmiddels zijn we weer een beetje gewend aan de hoeveelheid keuze in de supermarkt, de keurige tuintjes en de zon die veel te laat ondergaat. 

We zijn er inmiddels achter dat 7 weken Nederland veel te weinig is om iedereen die we willen zien, te kunnen zien.  Ook hebben we een aantal dokters- en ziekenhuisafspraken, oogmetingen, paspoorten en bankzaken te regelen, waardoor we gewoon tijd te kort komen.

Maar nu gaan we een beetje snel. We spoelen even terug naar onze laatste weken voor vertrek. Gortdroog was (en is) het in Zambia. Jan heeft er, samen met het team, voor gezorgd dat er een veilige ‘fire-break’ om de Farm heen gemaakt werd. Zie ook in dit filmpje hoe David ons gered heeft van een brand:

David vindt dit prachtig. Jan ook trouwens.

Voordat we vertrokken naar Nederland zijn we nog, bij wijze van test, een week op vakantie gegaan. Het was een uitdaging om de Farm echt los te laten, maar door de bank heen genomen waren we tevreden met hoe alles verlopen is. 

Lekker op vakantie bij Lake Kariba, Zambia

De avond voor we vertrokken liepen Jan en ik door het weiland heen en beseften we ons, dat ons op handen zijnde vertrek zo anders voelde dan bij ons vorige verlof. Toen konden we niet wachten om alles even achter te laten en naar vertrouwd Nederland te gaan. Deze keer hadden we juist veel moeite om alles achter te laten in Zambia. Natuurlijk wilden we heel graag familie en vrienden weer  real- life zien, maar die behoefte aan ‘even helemaal weg’, hadden we deze keer totaal niet. 

Omdat iedereen om ons heen corona had, was het nog wel even spannend of we wel negatief zouden testen. Gelukkig ging dat, net als de vlucht, allemaal voorspoedig en landden we vier weken geleden op Schiphol. 

‘Geniet je van je verlof?’, ‘Lekker tijd voor jezelf nemen he?!’. Iedereen bedoeld het goed natuurlijk, maar verlof staat helaas niet gelijk aan vakantie. Natuurlijk zijn er geniet momentjes, met name in relaties met mensen die we gemist hebben, maar deze tijd is emotioneel pittig voor ons allemaal. Ons thuis is in Zambia. In Nederland voelen we ons behoorlijk verloren en onzeker. Dit verlof confronteert ons ook met de gevolgen van onze keuze om te leven in Zambia. Een voorbeeld daarvan is de heimwee van de kinderen, hun moeite met bezoekjes / veranderingen en het feit dat we (i.t.t. veel mensen om ons heen) niets ‘opbouwen’ voor de toekomst in de vorm van een huis of stukje land. We moeten hier opnieuw vrede in vinden, wetend dat onze (levensstijl) roeping elders ligt, en dat dat OK is. 

NIEUWTJES!

Weten jullie nog uit het laatste blog, dat we vertelden over de mogelijkheid om het land (incl. hekken en watertoren) te kopen? Dit gaat door! Hierdoor worden verdere investeringen een stuk logischer in de toekomst. Meer daarover in de volgende nieuwsbrief! 

Een ander leuk nieuwtje is dat we eind september niet alleen twee paarden krijgen, maar ook een ezel: June. June is 1,5 jaar, altijd blij en dol op knuffels. We zijn benieuwd wie June nog meer een glimlach gaat bezorgen! 

Wat is dat toch met ezels?
Zou het door de grote oren en lieven ogen komen, dat mensen ze graag even willen aanraken?

Over paarden gesproken, Roos haar nichtje, Thera, heeft ontzettend veel paardenspullen verzameld in Nederland. De uitdaging ligt nu bij Roos om alles in de koffers te krijgen! 🙂 Bedankt Thera! 

Begin Oktober komt onze nieuwe vrijwilliger aan; Gerjonne. Hierbij stelt zij zich even kort aan jullie voor: 

Hoi! Mijn naam is Gerjonne, ik ben 21 jaar en ik heb een enorme zwak voor paarden. Alle dieren wel, maar paarden hebben een speciaal plekje in mijn hart. Het was jarenlang mijn droom om naar een paardentrainster te gaan in Spanje, maar door omstandigheden zei ik deze droom vaarwel. Tenminste dat dacht ik. In dit laatste jaar van mijn bachelor ‘Gezondheid en Maatschappij’in Wageningen begon ik veel na te denken en te bidden over wat ik wil gaan doen na mijn afstuderen. Wilde ik nog doorstuderen (zo ja, wat?), wilde ik een tussenjaar – maar dan werken of vrijwilligerswerk, of beide? Ik onderzocht alles en kwam uiteindelijk uit op een tussenjaar. Toen was het echter nog steeds niet duidelijk wat ik in dat jaar zou gaan doen.  Boffen voor mij (en de Vuurtjes 😉) dat mijn moeder weer Facebook aan had gemaakt en de Vuurtjes volgde! Ze wees me er al herhaaldelijk op, maar ik dacht steeds: wat moet ik nou in Zambia, ik kijk nog even verder hoor. Uiteindelijk toch maar de blog gaan lezen, en toen was ik al snel verkocht. Na er een paar weken op gebroed te hebben, stuurde ik zondagavond een mail (met het idee dat het waarschijnlijk wel even zou duren) en maandagochtend was het antwoord er al: ik was zeker welkom! Toch had ik toen nog helemaal niet door dat het zou gaan om Elyada Centrum. Ik dacht vooral dat ik nu eindelijk Afrika zou gaan ervaren en zou meehelpen op de boerderij. Toen Rozemarijn begon te praten over hulp bij het opzetten van Elyada Centrum kon ik mijn oren dus ook niet geloven: wat een droom! En nu, weken na dat telefoongesprek zijn er daadwerkelijk al 2 pony’s gekocht en is het wachten alleen nog maar op een visum. Ook al hoop ik pas in Oktober te gaan, ik ben de dagen vast aan het aftellen!

We hebben Gerjonne al even mogen ontmoeten in Nederland en we kunnen vertellen dat ze in het echt nog leuker is! 🙂 We zien ernaar uit dat ze komt en we blijven bidden voor verdere versterking van de Elyada Troepen. 

Als laatste hebben we nog twee losse filmpjes die we nog niet eerder in een blog hebben gezet. De eerste gaat over een politiestop, helaas onderdeel van het leven in Zambia. De tweede is een klein filmpje dat laat zien waar we onze melk 2x per week halen. 

Goed, voor ons is het alweer tijd om de kinderen van school te halen…. Jaja, voor het eerst van hun leven naar school, wat een avontuur! Ze hebben allemaal hele lieve juffen en vinden het bere interessant hoe dat nou werkt in een klas met zoveel andere kinderen. 

Eerste schooldag OOIT! Applaus voor deze helden!

Wij hebben nog twee weken in Nederland en keren daarna weer huiswaarts om onze taken weer op te pakken. Dat wil zeggen, als onze paspoorten op tijd binnen zijn 😉 

Hartelijke groet uit Moerkapelle, 

Jan, Roos en de kleine, stoere Vuurtjes 

Rookpluimen en Tromgeroffel

Hoi

Hier weer een rookpluimpje en wat tromgeroffel vanuit Zambia (je weet wel, hoe stammen vroeger boodschappen doorgaven ;)). Ga er lekker voor zitten, want wij en de kinderen nemen de tijd deze keer… 

Het voelt een beetje of we langzaamaan in de volgende fase van dit project komen. We zijn inmiddels bijna 1,5 jaar bezig met de opbouw van de Farm en eindelijk lijkt er een stabiele basis te komen. Daar zijn we ontzettend dankbaar voor. In dit vlog zie je goed en slecht nieuws van vorige week. Het goede nieuws heeft alles te maken met de volgende fase waar we momenteel naar toe aan het werken zijn.

Het gedoe met de buren is nog niet over helaas. Het is een beetje ingewikkeld omdat wij het land huren van familie Keller uit Amerika. Dus in dit geschil moeten ook zij betrokken worden. Overigens hebben zij recent besloten dat zij niet meer terug komen naar Zambia. Hun plannen met dit land (er zelf wonen en een trainingscentrum bouwen) gaan nu ook in rook op en de vraag die overblijft is: ‘Wat nu?’ Voor ons is het meest logische antwoord om het land van hen te kopen*, zeker gezien de hoeveelheid tijd, geld en ontwikkeling die wij erin stoppen. Bidden jullie mee om wijsheid voor het juiste besluit? 

*Familie Keller verkoopt het land, 8 hectare, voor hetzelfde bedrag als dat zij het jaren geleden hebben gekocht + de kosten van de door hen geplaatste hekken en watertoren. Het totaalbedrag komt neer op ongeveer €32.000,--

De komende twee maanden gaan we, naast de dagelijkse gang van zaken op de Farm, dus aan de slag met de opbouw van Elyada Center, te beginnen bij de paarden. Het gaat tijd kosten om alles goed op te zetten; de juiste paarden vinden, goed trainen, stevig hekwerk, stallen, roundpen, etc. Maar ons hoor je niet klagen, we vinden het heerlijk dat er weer iets nieuws is waar we onze schouders onder kunnen zetten! Het zijn volle dagen waarin ‘(uit)bouwen en trainen’ het devies is. 

Mocht je het leuk vinden om specifiek geld te doneren voor de aanschaf van zadels, hoofdstellen, drinkbakken, etc.; laat het ons even weten in een mailtje. Als je nog oude caps, borstels, halsters, etc. hebt liggen, hebben we daar ook interesse in!

Groente productie en de verkoop stijgt gelukkig weer gestaag.

Inmiddels hebben we 6 mensen fulltime in dienst. Voor ons voelt het alsof we 6 families in dienst hebben, omdat we niet alleen te maken hebben met de persoon, maar ook met zijn of haar partner, kinderen, vader, moeder, etc. Als er iets aan de hand is, wordt er vaak een beroep op ons gedaan. 

Eén van de mooie dingen die wij kunnen doen is leningen geven. De acute nood (bijv. geld voor een begrafenis of schoolgeld voor een kind) is voorbij en de werknemer lost zijn lening in termijnen af (iets waar wijzelf controle over hebben). Dit is zoiets simpels, maar het maakt zo’n verschil in de levens van onze werknemers! En het mooie is dat ze geen (emotionele) schuld o.i.d. bij ons opbouwen, want ze verdienen dit geld zelf en regelen de terugbetaling ook zelf. Over empowering gesproken! 

Over dat beroep dat op ons gedaan wordt… twee weken geleden werd er zaterdagmiddag op onze gate geklopt. De moeder van Ramond, onze 26 jarige zeer gewaardeerde werknemer, vroeg Jan in tranen of hij haar zoon naar het ziekenhuis wilde brengen. We waren twee dagen daarvoor nog op ziekenbezoek geweest bij Ramond, maar niemand had ons verteld dat het slechter ging. Zaterdag raakte hij in coma, zijn hele lichaam was verkrampt en hij reageerde nergens meer op. De diagnose: uitdroging en ver gevorderde malaria (al in zijn hersenen).

Dat weekend was een vreselijk spannend weekend. Jan reed af en aan naar het ziekenhuis. Meerdere keren moest hij de schriftelijke instructies van de dokter aan de zusters uitleggen, omdat ze Ramond steevast te weinig vocht bleven geven.

Het maakte ons woedend hoe achteloos hier met levens omgesprongen wordt. Voor even waren we blij met onze blanke huidskleur omdat er in ieder geval naar Jan geluisterd werd. Erg maar waar. We zijn ontzettend dankbaar voor iedereen de hemel bestormd heeft en meegeleefd heeft met ons in deze spannende dagen. Ramond kwam gisteren, zij het een beetje wankel op zijn erg dun geworden benen, even buurten op de Farm. Prachtig om te zien hoe alle personeelsleden naar hem toe renden en hem omhelsden (ook al gaat iedereen ook bijna dagelijks op bezoek :)).

Ramond herinnerd zich overigens niets van alle commotie. Ruim een week is uit geheugen gewist. Zijn herstel gaat naar verwachting nog een paar maanden duren. We zijn dolbij dat hij nog leeft en hebben hem herhaaldelijk verteld dat we van hem houden en zó overtuigd zijn dat God een prachtig plan voor zijn leven heeft! 

Hoe langer we Elyada Farm runnen, hoe meer het opvalt dat we nergens bijhoren. In de ogen van locale zendelingen zijn we niet echt zendelingen en in de ogen van de locale boeren zijn we niet echt boeren. Ook de kinderen horen nergens écht bij. Het altijd anders zijn is soms lastig voor ons en de kinderen. Dit is een van de redenen dat we allemaal graag een aantal weken naar Nederland komen deze zomer. We missen onze familie, vrienden en gemeente en voor de kinderen is het goed om een band te blijven houden met Nederland, hun wortel-land zogezegd.

Ook bidden we al langere tijd voor een ander gezin of stel dat hier wil komen wonen en long-term mee wil bouwen aan de visie (voel je vrij deze rookpluim door te geven aan mensen die je kent ;)). Wij zijn van nature ‘teamplayers’. Daardoor voelt het vaak eenzaam om dit project met enthousiasme te trekken, juist op dagen vol problemen en onvoorziene omstandigheden. 

Gelukkig, gelukkig heeft zich een vrijwilliger gemeld om 7 maanden te komen meehelpen vanaf oktober. Op dit moment zijn we bezig met haar visum. Als dat lukt, zullen we haar in de volgende blog aan jullie voorstellen! Het begin van een groter een team!

Voordat we nog een fotoimpressie geven van de afgelopen maand, willen de kinderen ook graag nog wat rookpluimen en tromgeroffel doorgeven: 

Hoi, ik ben David. Kennen jullie me nog? Ik jullie niet meer, maar ik wil wel graag naar Nederland. Op sommige dagen denk ik dat dat in Zambia ligt en op andere dagen begrijp ik dat dat ver weg van Kabwe is. Erg ingewikkeld allemaal. Ik ga 3 ochtenden per week naar de pre-school bij OM en krijg ik 2 ochtenden per week thuis les. Ik ben het beste in de vakken; ‘iets bouwen van takken en ouwe troep’ en ‘Lucy (de kat) pesten’. Mama heeft ergens gehoord dat jongens soms pas gaan lezen als ze 9 jaar zijn. Sindsdien kunnen ‘juf mama’ en ik het beter met elkaar vinden. Papa leert mij van alles op de Farm en Eloise probeert mij de tafel van 1 aan te leren, dus jullie hoeven je geen zorgen te maken over mijn ontwikkeling. Ik ben nu trouwens net zo groot als Eloise. Dat vind ik erg leuk (zij niet). Groetjes van David 

Hoi, ik ben Eloise. Ik vind het leuk om op de Farm te wonen en te spelen met mijn buurmeisjes. Als ik niet aan het spelen ben, dan ben ik aan het verkleden. Ik hou ervan om vijf verschillende jurken op 1 dag te dragen. Als het floddert en fleurig is, is het perfect voor mij. Lucy, de kat, rent niet meer weg als ik mijn vioollessen oefen en mama zegt ook dat ik erg vooruit ben gegaan. Ik kan nu een melodietje spelen. Ik mag mijn viool niet naar Nederland meenemen, anders kon ik het laten horen aan jullie. In Nederland wil ik graag een strand zien en in de zee zwemmen. Ik wil ook graag naar school in Nederland, want dat lijkt me erg leuk. De leukste dieren op de Farm vind ik het nieuwe lammetje en Anna – Lora, onze lievelingskip. Vaak nemen we haar mee om haar insecten en zaadjes te voeren, bijvoorbeeld de kakkerlakken uit de keuken. Ik denk dat oma Bos nu zegt Jakkes . Nou, doeiii Eloïse

Hoi, hier een berichtje van mij, Yaelle. Ik was deze week ziek. Als ik loop voelt mijn hoofd nog steeds een beetje gek. Gelukkig ben ik bijna nooit ziek. Wist je dat we nieuwe kalkoen kuikentjes hebben? Ze zijn zo schattig. Eloise werd aangevallen door de moeder en toen liet ze het kleine kuikentje van schrik door de lucht vliegen. Gelukkig leeft het kuikentje en Eloise nog. Het is nu heel koud. Gelukkig heb ik elke nacht een kacheltje in mijn bed: Lucy (de kat). Met basketbal gaat het heel goed. Alleen zijn mijn sportschoenen verdwenen. Ik had ze namelijk een paar nachten buiten de gate laten liggen. En dat betekend in deze cultuur dat iedereen ze mag gebruiken. Ik hoop dat ik ze terug krijg, want ze waren heel mooi. Ik heb zin om jullie in Nederland weer te zien. Doeiii Yaelle

Bye bye iedereen! Tot de volgende keer!

‘Dit was niet een leuke dag!’

Lieve mensen,

We hopen dat het goed gaat met iedereen! Er is weer veel gebeurd de afgelopen tijd. In dit blog een update over Elyada Farm, ons nieuwe huis en onze verlofplannen. 

‘Dit was niet een leuke dag!’, aldus zoonlief aan het einde van een dag. Heel graag wilde hij meer afleveringen van buurman en buurman kijken, maar zijn strenge ouders vonden het bedtijd… ‘Lieverd, het leven gaat niet altijd om leuk’, hoor ik mijzelf zeggen. Boos kijkt hij mij aan, terwijl ik hem een dikke knuffel geef 🙂 Natuurlijk doen we ons uiterste best het leven van onze kinderen ‘leuk’ te maken, maar elke dag een leuke dag hebben is niet realistisch. 

Ook voor Jan en mij is het leven in Zambia niet altijd leuk. Sterker nog, we hebben meer niet-leuke dagen, dan leuke dagen. Wel hebben we meer goede dagen, dan slechte dagen. Het verschil tussen leuk en goed is belangrijk voor ons om te beseffen. ‘Gelukkig voelen/ genieten’ is iets anders dan weten dat je bent waar je moet zijn, trouw zijn in het kleine en doorzetten in het geloof dat iets mooier gaat worden. Herkenbaar?

Zoals jullie weten zijn we verhuisd de afgelopen tijd. Het stof is allemaal opgeveegd en onze meubeltjes staan op zijn plaats. Iedere zaterdag klussen we nog aan dingen als de WC’s, verlichting en gordijnen. Nog een paar weken en dan is het echt helemaal af hopen we. 

Bekijk hier hoe onze compost toilet bevalt…

Elyada Farm

Inmiddels hebben we 5 mensen fulltime in dienst, waarvan 1 nachtbewaker. Afhankelijk van de hoeveelheid werk komen daar gemiddeld nog twee dagloners bovenop. Doordat we nu op locatie wonen vinden er meer gesprekken gedurende de dag plaats, kan er veel beter getraind worden en hebben we eindelijk een regelmaat in de devotions, teamvergaderingen en persoonlijk-ontwikkelingings trainingen. 

Het was mooi om uitgebreid de tijd te nemen om de visie en de waarden van Elyada Farm te bespreken met het team. Sommige punten zijn niet erg Zambiaans, maar wel erg bijbels en daarom belangrijke waarden binnen het bedrijf. Iets om op terug grijpen in momenten van conflict of verwarring. 

Moeiten en verdriet

Roos haar oma is eind maart overleden. Dankzij de live-stream konden we toch een beetje bij de begrafenis zijn en dankzij veel WhatsApp belletjes voelden we ons deel van (het proces in) de familie. We zijn dankbaar voor oma’s leven en wat zij doorgegeven heeft aan de generaties na haar! 

Van andere orde, maar toch verdrietig is dat onze honden de lievelingskat van kinderen hebben vermoord. Ook zijn we meer dan helft van de schapen kudde kwijt geraakt, iets dat Jan erg raakte. Inmiddels weten we tegen welke medicatie de parasieten in de schapen resistent zijn en zijn de schapen die nog over zijn gelukkig allemaal weer gezond. 

Er zijn ook personeelsleden ernstig ziek. We ondersteunen hen waar we kunnen. 

Afscheid van Roodje was hartverscheurend.

Doordat er zoveel expat/zendelingen gezinnen vertrokken zijn uit Kabwe (en er geen nieuwe gezinnen voor in de plaats zijn gekomen), zijn we veel (grote!) klanten kwijt. Dit is terug te zien in de verkoopcijfers. Naast dat we meer klanten nodig hebben, hebben we ook wat tegenslag op het gebied van de productie van groenten. Nieuwe plagen en hongerige, ontsnapte schapen en kalkoenen hebben gezorgd voor veel verlies. Op het moment van schrijven wordt er een hek om de groentetuin gezet en experimenteert Jan met de biologische bestrijding van de witte vlieg in de cherry tomaatjes. 

Iedere dinsdag – en vrijdagochtend worden de bestellingen bezorgd in de stad.

Omdat we graag een maand naar Nederland komen in de zomer (en zo eventuele verkiezingsonrust in Zambia willen ontlopen) zijn we nu al begonnen met voorbereiden om een maand weg te kunnen. Dit gaat een grote test zijn in hoeverre Elyada Farm kan draaien zonder ons. 

Als laatste nog een leuk filmpje over ons Pasen in Kabwe en nog wat losse fotootjes. Tot de volgende keer weer! 

Lieve groet van alle Vuurtjes

Van Mango’s naar Maison ;)

Ons iedere-twee-maanden-een-blog-eruit-plan heeft dit jaar voor het eerst gefaald. Excuses daarvoor! Ga er maar goed voor zitten, want er valt veel te lezen en bekijken in dit blog 🙂

Een grappig klein filmpje over onze December / Januari vreugde; Mango’s!

In onderstaande update vertellen we alle ontwikkelingen tot en met eind januari:

Regenseizoen, vrachtwagens die vastzitten, afscheid Farm manager, nieuwe kalkoenen en lammetjes, Corona, etc.

Inmiddels zijn we alweer 1,5 maand verder. Wat is er in die tijd gebeurd?

We zijn verhuisd!!

Wat een klus was (en is) dat! We hebben besloten de komende 10 jaar niet meer te verhuizen 😉

Kijk mee hoe ons huis eruit ziet 1 dag voor de verhuizing.

We kunnen volmondig zeggen dat we als gezin nog behoorlijk in een transitie fase zitten. Iedereen moet zijn/haar draai nog vinden op deze nieuwe plek. Uit ervaring weten we inmiddels dat daar minstens een maand overheen gaat, dus we proberen zoveel mogelijk genade te hebben met onszelf en onze kinderen..

In onderstaand vlog (echt net vers van de pers!) kun je horen hoe onze eerste week is gegaan en kun je nogmaals ons huis van binnen zien en je verbazen over hoeveel werk er in 1 week verzet is 🙂

We hebben een nieuwe Farm Manager!

Nieuw personeel aannemen is altijd spannend, maar een nieuwe Farm Manager aannemen is dubbel zo spannend. So far, so good!

Sydney is een wijze man met een zachtaardig karakter. Hij leert graag nieuwe vaardigheden en zuigt kennis op als een spons. We danken God dat Hij Sydney precies op tijd op ons pad heeft gebracht. Sydney’s vrouw kookt iedere dag voor ons team. We zijn daarmee begonnen nadat we ontdekte dat praktisch iedereen alleen een avondmaaltijd eet. Nu iedereen lunch ‘van de zaak’ krijgen, werkt iedereen, en logisch ook, een stuk harder.

We hebben een Elyada Farm promotie filmpje!

Samen met een locale videograaf heeft Roos het volgende filmpje bedacht om nieuwe klanten aan te trekken. Geniet ervan!

Super toffe clip gericht op het aantrekken van locale nieuwe klanten.

Het produceren van meer groente heeft op een laag pitje gestaan. Maar, zoals Jan verteld in ons meest recente vlog, is de verwachting dat we de komende tijd flink gaan groeien!

Uitdagingen

We hebben veel uitdagingen op het moment. Zo zijn 3 van onze schapen recent door een onbekende ziekte doodgegaan. De buren verliezen ook veel koeien aan (waarschijnlijk?) dezelfde ziekte.

Ook geeft onze auto en trailer regelmatig problemen, waardoor we veel tijd kwijt zijn aan reparaties.

Zes van de twaalf kalkoenkuikens zijn dood gegaan.

We zijn, voor ons gevoel, nog zulke groentjes en leren gaande weg. Iets dat heel mooi klinkt, totdat je dieren ziet lijden en doodgaan.

Een andere uitdaging waar we (onverwacht) voor staan is de begeleiding van onze kinderen in het samen leven met onze buren. Onze kinderen zijn heel beschermd opgegroeid in Zambia. Het is voor het eerst dat ze zonder begeleiding uren lang spelen en kletsen met kinderen die bijna niets hebben, vaak alleen in de avond iets te eten krijgen en met allerlei motieven graag tijd met onze kinderen willen doorbrengen. Voor de kinderen is het lastig te begrijpen dat je beter niet je digitale speelcamera mee kunt nemen naar buiten en je beter niet kunt vertellen dat we gaan lunchen bij een restaurantje in de buurt.

De meeste kinderen zijn hier vanaf hun 8e blootgesteld aan seksualiteit (niet op een gezonde educatieve manier) en ‘het lichtje in hun ogen’ verdwijnt ook vaak rond die leeftijd. Ik, Roos, bid veel om wijsheid in wat ik voor deze kinderen (met name de wat oudere meisjes) kan betekenen en tegelijkertijd mijn eigen dochters kan beschermen tegen te vroeg, aan te veel ellende blootgesteld worden.

Vanaf een afstandje ziet deze foto er leuk uit… Maar er komt iets meer bij kijken dan op het eerste gezicht lijkt.

Dit was een kleine greep uit de gebeurtenissen en processen van December tot half Maart: van de Mango’s tot het nieuwe Maison, waar we hopelijk velen jaren met plezier mogen wonen.

Bedankt voor jullie gebed (hebben we hard nodig!) en betrokkenheid! Een heel hartelijke groet van ons allemaal uit Kabwe!

Jan, Roos, Yaelle, Eloise en David

Groei, zegen en kittens

‘Oh ja, ik moet morgenochtend weten hoe je de kasten in de slaapkamer wilt hebben en hoe de badkamer eruit moet gaan zien.’ ‘Ok, ik hou ook van jou. Welterusten schat.’ 

Een huis bouwen naast onze normale werkzaamheden blijkt een uitdaging. We zijn er van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat mee bezig.  

Foto 1 december 2020

De bouwers zijn begonnen aan de binnenkant van het huis, terwijl andere mannen begonnen zijn aan het dak erop krijgen.  Al met al, verloopt de bouw redelijk vlot en hopen we dat deze drukke fase niet al te lang meer gaat duren en we snel kunnen verhuizen. 

Het is prachtig om te zien is dat de natuur helemaal tot leven komt met alle regens. Elyada Farm is fris groen nu. De schapen eten zich tonnetje rond 🙂 We wachten met spanning op de eerste lammetjes! 

In oktober hebben we voor het eerst break-even gedraaid en hebben we weer een paar nieuwe klanten mogen verwelkomen. Ondanks de (tijdelijke) drukte,  hebben we dus veel reden tot dankbaarheid! 

Overleg met Jameson, de Farm Manager.

Zoals de meeste van jullie wel weten is Roos twee weken in Nederland geweest om afscheid te nemen van haar oma. Mocht je gemist hebben waarom, kijk dan naar dit filmpje

Roos: ‘De reden dat ik naar Nederland ging was erg verdrietig. Maar ik kan oprecht zeggen dat ik zo dankbaar ben dat ik deze mogelijkheid had en dat ik nog een aantal kostbare uren met opa en oma kon doorbrengen. Ik bid dat oma zich, tot op haar laatste dag op aarde, ontzettend geliefd zal voelen door alle prachtige mensen om haar heen en in vertrouwen de oversteek mag maken naar haar grote Geliefde.’

‘Ik heb veel opgetrokken met mijn eigen gezin van herkomst en dan groeit het besef dat ik niet een los verhaal op dees’ aard ben. Ik ben een onderdeel van een lijn generaties. Ik voelde me heel Afrikaans met dit diepe besef 🙂 Hier beschouwd niemand zich als een individu op zich. We zijn allemaal verweven met elkaar en danken onze rijkdom (in de breedste zin van het woord) mede aan de generaties voor ons.’

Met volle koffers en een vol hart kwam Roos weer aan in Lusaka, waar de kinderen haar in de armen vlogen. Jan heeft bewezen alle rollen (vader, boer, meester, kok, etc.) met glans te kunnen vervullen. We zijn allemaal erg trots op hem! 

De laatste tijd zijn er veel mensen vertrokken uit Kabwe Zendelingen/Expat community. Het moeilijkste afscheid was dat van onze Duitse buren. Hun kinderen en die van ons waren als broers en zussen voor elkaar. Het is hartverscheurend om het verdriet te zien van de kinderen en voor Roos om haar beste vriendin te zien vertrekken. 

Nog een laatste maaltijd met elkaar in Zambia

Begin volgend jaar vertrekken er nog drie gezinnen waar we veel mee optrekken. We vinden dit allemaal een erg moeilijk aspect aan het leven hier. 

Nadat de buren vertrokken waren en onze tranen gedroogd, zijn we naar de supermarkt gereden en hebben we kattenvoer en kattenspeeltjes – wat we normaal, zonder al die emoties, nooit zouden doen 🙂 – gekocht. Vervolgens hebben we de kat van de buren en haar drie kittens in huis genomen. Wat een vreugde en troost; drie donsballetjes die allemaal kapriolen uithalen en gewoon zo ongelofelijk schattig zijn. Het is verre van een vervanging voor goede vrienden, maar het helpt een beetje in de verwerking.

Al met al worden teruggeworpen op ons gezin, onze roeping, onze vrienden en vriendinnen die hier nog wel zijn en bovenal op Gods goedheid en trouw. 

Om ons heen is alles groen. Overal is er leven en groei. (Dat vertellen we elkaar ook als we de hoeveelheid kakkerlakken en andere insecten exponentieel zien stijgen IN ons huis  dit seizoen :)) We weten dat het leven hier in Zambia niet altijd makkelijk is, maar er is groei, er is zegen en er zijn kittens 🙂 

We danken jullie voor je mee-vertrouwen hierin en wensen jullie alvast een mooie december maand vol met momenten gevuld met Liefde. 

Prayermountain Kabwe

Hartelijke groet uit Zambia,

Jan en Roos, Yaelle, Eloise en David 

Metselen maar!

Eén voor één, steen voor steen.. Deze stenen, gemaakt van termietenheuvels, worden ons huis! Van dromen en schetsen, naar bijstellen, naar meer schetsen, naar de daadwerkelijke bouw. De bouwploeg kampeert vanaf morgen op Elyada Farm en werkt dan van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat aan ons nieuwe thuis. We hopen eind december te kunnen verhuizen! Een grote stap voor ons als gezin; vanuit ons comfortabele, westerse appartement in de stad, naar een ‘primitiever’, compleet off-the grid huis op het platteland. 

Net zoals de bouw van ons huis spannend voor ons is, voelde ook de start van Elyada Farm zo aan: Intrinsiek gemotiveerd, bemoedigd vanuit de Hemel, maar ook met knikkende knietjes en klotsende oksels.  Inmiddels zijn we een half jaar verder na ons verlof. Tijd voor een inhoudelijke Elyada Farm update! 

Mocht dit je niet zo interesseren, scroll dan verder naar beneden voor een gezellig kinderhoekje! 

Update Elyada Farm

De groentetuin groeit in vierkante meters evenals in productie. Ons klantenbestand telt 30 vaste klanten op dit moment. Drie hiervan zijn restaurants die veel salade ingrediënten afnemen. Inmiddels is de ei-en groenteproductie dusdanig stabiel en groeiende, dat we nu weer een aantal nieuwe klanten kunnen verwelkomen.

Over de producten is iedereen zeer tevreden en mensen zijn steevast verrast door de volle smaak van de groente, de lange versheid, vergeleken met de producten uit de supermarkt en hoe oranje onze eierdooiers zijn. Wel gaat er nog het een en ander mis in het bezorgen van de juiste orders aan de juiste mensen. Het vergt veel training om alle denkbare scenario’s te doorlopen met ons personeel, maar het is ook heel mooi om te zien hoe snel iedereen leert en hoe het personeel hun weg leert vinden in het digitale bestel- en bonnetjes proces. 

We hebben in de afgelopen maand ook weer een nieuwe medewerker mogen verwelkomen: Mister Evans. Mister Evans heeft jarenlang met schapen gewerkt en groenten verbouwd voor een ander bedrijf. Hij heeft dus veel kennis en ervaring in huis en hij is erg benieuwd of biologisch boeren echt werkt 🙂 

Rechts Mister Evans die een infectie bij een schaap behandeld samen met Ramond, links.

Vanuit ons businessplan is ons doel om maandelijks met 20% in omzet te groeien. Dit zodat we over anderhalf jaar een gezond bedrijf zijn. Die targets hebben we steeds gehaald vanaf maart. De maand september overtrof alle verwachtingen met een een omzet die we pas in december dachten te behalen! 

Natuurlijk is het niet allemaal rozengeur en maneschijn, want we kampen nog steeds met een zeer verstoord ecosysteem en enorme arme grond. Dit kost tijd.. tijd.. tijd.. Maar de eerste tekenen van herstel zien we: lieveheersbeestjes, functionele wespen, meer vogels, etc. 

Ook hebben we flink wat stappen kunnen zetten in de juiste registratie van Elyada Farm en het openen van de bankrekening. Dit is iets wat in NL zo geregeld zou zijn, maar waar echt ontelbare uren in gaan zitten in dit land… Alle eer aan Jan 🙂

In dit vlog geven hij en David een rondleiding over de boerderij. Enjoy!

De komende maanden richten we ons op het opschalen van de groenten, starten we met het opfokken van vleeskippen en het optimaliseren van het bestel en lever proces. 

Daarnaast zal er ook tijd gaan zitten in de bouw en afwerking van ons huis en natuurlijk de verhuizing zelf. We zien er erg naar uit om ‘on site’ te wonen, om dichter op het werk en dierverzorging te zitten. 

BeRiChT vAn De KlEiNe vUuRtJeS 

Hoi, ik ben David. Het gaat goed met mij! Ik heb wel veel groeipijn in de nacht en eet veel groenten, dus ik wordt snel groter dan Eloise hoop ik. Ik ga twee ochtenden per week naar pre-school. De andere ochtenden doe ik school met mama of help ik papa op de Farm. Dat vind ik eigenlijk het leukste! Omdat het zo warm is, loop ik elke dag in alleen een zwembroek. Ik verzamel overal takken, om vuurtjes te maken. Helaas wil papa ze niet altijd aansteken. Alleen soms. Dan krijgen we er marshmallows bij. 

Hallo mensen in Nederland. Ik ben Eloise. Ik was zondag in Mulungushi en ik heb daar hele mooie stenen gevonden. Ik heb ze niet meegenomen omdat ik dacht dat het te zwaar was voor mijn armen. Ik kan nu zwemmen zonder bandjes. Met school gaat het goed. Ik vind dansen en jurken ontwerpen het leukste. Lezen vind ik nog wel moeilijk. Engelse les met juf Kara is echt easy peasy lemon squeezy. Ik mis Nederland en alle opa’s en oma’s. Ik hoop dat opa en oma Bos snel komen. 

Hallo, ik ben Yaelle. Ik ben op safari geweest en ik heb veel dieren gezien. Bijvoorbeeld: antilopen, zwijnen, olifanten, zebra’s, giraffen, buffels, krokodillen, nijlpaarden, apen en een luipaard. En ook heel veel mooie vogels. Ik had twee weken vrij, maar nu is school weer begonnen. Op vrijdagmiddag ga naar een knutselclub. Dat vind ik heel leuk. Ik ben altijd het langste bezig van de hele klas. En op maandagmiddag ga ik naar voetbal, maar dat was de afgelopen weken erg heet. Het is echt zomer nu. Gelukkig mogen we bijna iedere middag zwemmen bij de buren. En ik mis Nederland. Groetjes aan iedereen. Doei! 

Zoals Yaelle vertelde zijn we op onze eerste echte Safari geweest 2 weken geleden. Hiervan hebben we ook een filmpje gemaakt:

10 dagen op Safari met 3 andere gezinnen!

Zambia is zó mooi en de natuur onvoorstelbaar interessant! Aan het einde van dit blog zijn meer dierenfoto’s te vinden van onze safari, allemaal gemaakt door onze Noorse buren.

South Luangwa

We weten niet wat de toekomst zal brengen in het kader van Covid -19, maar er van uitgaande dat volgend jaar de dingen iets meer normaliseren, willen we de volgende oproep plaatsen:

VRIJWILLIGERS GEZOCHT!

We zouden het heel fijn vinden om vrijwilligers te verwelkomen in 2021 op Elyada Farm. We zoeken iemand die zelfstandig en enthousiast is en affiniteit heeft met business development. Het gaat om het uitdenken en uitvoeren van nieuwe geld opleverende initiatieven waar social media een belangrijke rol in zal spelen. Het effectief kunnen inzetten van Instagram/ Facebook om de lokale doelgroep te bereiken is dus een must. Verder moet deze persoon een teamplayer zijn en open staan voor (culturele) feedback. 

De tweede persoon die we zoeken is iemand die een aantal ochtenden per week les kan geven aan onze kinderen. Deze baan kan part-time zijn, maar ook gemakkelijk full-time gemaakt worden, door de middagen mee te draaien op Elyada Farm in een project naar keuze. Een leraren achtergrond is geen must, wel een liefde voor kinderen en ‘vrij onderwijs’ (montessori / unscholing / jenaplan / etc.). 

Kom en bouw mee!

Nogmaals: Zambia is prachtig! Vrijwilligers kunnen naast hun taken dan ook hun hart ophalen aan de vriendelijke cultuur de adembenemende natuur en al het moois dat Zambia te bieden heeft. 

Neem contact met ons op voor de mogelijkheden en verdere vereiste voor vrijwilligers. 

Een Zuid-Afrikaans, Noors, Duits en Nederlands gezin.

Happy Campers??

Lieve mensen,

Temidden van deze gekke tijden, gaat het leven (met de nodige aanpassingen) door en is het voor ons weer tijd voor een blog. Om te voorkomen dat we vastgeroest komen te zitten in een structuur (ok, én door tijdgebrek :)) doen we het deze keer even helemaal anders.

Foto: Gerard van Asselt

We zijn afgelopen weekend wezen kamperen op Elyada Farm en hebben dit voor jullie vastgelegd. Iedere dag vertellen we iets over hoe het met ons gaat, en wat er staat te gebeuren in de nabije toekomst. Natuurlijk is dit geen volledig verslag van de afgelopen maanden, dus daarom nodigen we jullie van harte uit onze social media (vuurtjesinafrika en elyadafarm) te volgen op Facebook en Instagram. Het allerleukste is natuurlijk een mailtje, berichtje of belletje om bij te kletsen!

Be blessed! Heel hartelijke groet van ‘some (usually) happy campers ;)’ uit Zambia!

12 minuten durende update…
Foto: Alice van Asselt
Het verschil tussen leven vanuit taken en leven vanuit visie en geloof.

Vervalste planningen…

Ik heb vorige week het woord ‘juni’, stiekem vervangen voor ‘juli’ in de hoop dat Jan dat niet door zou hebben 🙂

Op onze kledingkast hangt een enorme ‘To Do’ – lijst. Het is zo fijn om daar af en toe wat van af te strepen! En het mooie is dat ik, na het schrijven van dit blog, weer lekker mag krassen 🙂

De eerlijkheid gebied me echter te zeggen dat onze planningen vaker waardeloos blijken dan nuttig. Jan en ik zeggen steevast na het maken van de planning aan het begin van de maand: ‘Deze moet echt realistisch zijn. We hebben overal rekening mee gehouden en een flinke marge ingebouwd’.

Zijn wij nou zulke slechte planners of snappen we nog steeds niet hoe het hier werkt? We twijfelen af en toe aan onszelf, maar kunnen er ook om lachen. Soms. 😉
Vering gebroken 🙁

Hoe grote marge je ook inbouwd, het lijkt werkelijk nooit genoeg. Dan staat de trailer weer een week in de garage, dan zijn de bouwmaterialen op en moeten die besteld worden, vervolgens neemt iemand ontslag (om vervolgens na een paar weken toch te besluiten nog een half jaar te blijven) of er slaat een ziekte toe in een gewas.

Ook hadden we deze maand een eerste (en hopelijk laatste) begrafenis van een van onze dagloners: Mr Isaac. Een stevige herinnering aan ons adres om te investeren in de mensen die we mogen verwelkomen op Elyada Farm.

Mr. Isaac (29) is vorige week geschept door een vrachtwagen en laat een vrouw en 2 jonge kinderen achter.

Middels foto’s en video’s willen we jullie een meenemen in alles wat er gebeurd is de afgelopen tijd. 

Update van Jan begin Juni
De bouw van de schepenschuur
Deze week zijn de schapen echt gekomen!
Bomen kopen voor Elyada Farm!!
Het schokkende bericht dat onze Farm Mananger Jameson vertrekt om te gaan studeren.

We hebben een paar nachten wakker gelegen van het bericht dat Jameson ging vertrekken om een full time studie te gaan doen in Lusaka. Deze week is echter duidelijk geworden dat hij een andere studie wil gaan doen dan aanvankelijk gedacht. En deze studie start pas in Januari, waardoor wij wat meer tijd krijgen voor het vinden van een vervangende Farm Manager.

Ons locale bestuur bidt voor Elyada Farm, werknemers en de community.

Iedere stap die we zetten is er een in geloof. Er zijn zoveel redenen waarom dit hele project zou kunnen floppen. Elke dag kiezen we ervoor uit bed te komen in het vertrouwen dat God het is die voor ons uitgaat en de weg baant.

Ontspanning in de weekenden

We zijn begonnen met een nieuw school curriculum. Dit programma, wat ‘My Fathers World’ heet, heeft veel aandacht voor geschiedenis, wetenschappelijke proefjes, natuurprojecten, kunst en koken. Deze meer speelse manier van school lijkt goed aan te slaan bij de kinderen en de juf 🙂

Pannenkoeken bakken en kampvuur op Elyada Farm.

Bedankt voor jullie betrokkenheid. We wensen jullie gezondheid en vrede toe in deze aparte tijden!

Veel liefs van ons allemaal!

  • Jan & Roos, Yaelle, Eloïse en David

Zoeken naar een nieuw normaal

Na een ietwat hobbelige start, zitten we er weer helemaal in. We weten niet hoe het jullie vergaat, maar we leren langzaamaan leven met ‘het nieuwe normaal’, wat -naar we hopen- tijdelijk is. Het aantal besmettingen stijgt overigens nog steeds in Zambia, maar de stress er omheen is minder. Sowieso bij ons, maar naar wat we kunnen peilen, ook bij anderen.

Het was (en is) even zoeken naar een weekstructuur die werkt voor ons allemaal. Door de maatregelen omtrent Covid-19 is er geen pre-school voor David. Iets wat erg wennen was voor hem en voor ‘juf Roos’. De meiden zitten in ieder geval weer lekker in de ‘schoolflow’ en hebben geen flauw idee dat er zojuist een meivakantie is geweest (shhht!) 😉

Jan leeft momenteel zijn droom. Fluitend gaat hij naar zijn werk en hij komt vol energie, super stoffig, met zijn armen vol groenten en eieren, aan het einde van de middag weer thuis, klaar om nog wat bezorgingen te doen. Het is met name voor mij, Roos, in deze pioniersfase zoeken naar wat mijn rol is en waar ik energie uit haal. De takenlijst is voor 95% gevuld met dingen die op Jans bordje liggen (en daar beter kunnen blijven liggen) 😉 Over een jaar ziet dat er vast al anders uit, omdat ik dan meer trainingen kan geven en we hopelijk de eerste paarden kunnen verwelkomen.

We proberen in ieder geval ieder weekend even een dagje de natuur in te gaan bij Mulungushi (een uur rijden) of op eigen Farm. Dat helpt om Elyada Farm en alles wat er moet gebeuren even los te laten en te genieten als gezin of met vrienden. We zijn super dankbaar dat we mede dankzij jullie middenin dit avontuur zitten. Bedankt voor jullie steun, in welke vorm dan ook! Door middel van foto’s en filmpjes willen we een impressie geven van de afgelopen maanden. Dus; sit back and enjoy 🙂 

Veel liefs van alle Vuurtjes!

Veel Liefs!!

Houdt het hoofd koel met een kop thee

De huidige Covid-19 situatie is er één die wij niet hadden zien aankomen. Het lijkt erop dat we nét op tijd zijn vertrokken uit Nederland. De keerzijde van die medaille is dat – mocht het helemaal mis gaan- we niet zo gemakkelijk terug kunnen naar Nederland. Het coronavirus heeft een impact op ons allemaal en hoe groot die impact in de toekomst gaat zijn, is een hele spannend vraag. Die vraag hield mij vannacht uit mijn slaap...

Als het virus Zambia verder binnen dringt, gaat het hier mis. Volledig mis. De ziekenhuizen en hulpdiensten functioneren normaal gesproken al nauwelijks. Laat staan met een pandemie van flinke omvang. Mensen wonen en leven heel dicht op elkaar, waardoor social distancing onmogelijk is. Wanneer je ziek bent, blijf je naar je werk gaan, omdat niet werken geen inkomen betekend. Iets wat mensen zich absoluut niet kunnen veroorloven. Nog geen dag. Water is ook een luxe in veel sloppenwijken, laat staan dat je meerdere keren per dag je handen met zeep kunt wassen. Mensen eten -door armoede en gebrek aan kennis – een zeer arm dieet. Combineer dat met een heel hoog percentage mensen die AIDS hebben en je hebt een potentieel dodelijke cocktail in handen wanneer deze mensen ziek worden met het corona virus. 

In mijn nachtelijke overpeinzingen vergt het niet veel fantasie om de meest afschuwelijke doemscenario’s heel levendig op mijn netvlies te projecteren. Duizenden doden, een totaal ontwrichte samenleving en economie, hongersnood, overal noodziekenhuizen zonder personeel of materieel. In die scenario’s ontspringen wij die dans niet. De boerderij wordt geplunderd, jezelf buiten je muren wagen staat gelijk aan zelfmoord. 

De stress schiet me naar de keel. Onze voorraadkasten zijn dankzij ons verlof helemaal leeg. Een zielig 5L flesje water staat er nog als stille getuige van mijn naïve denken en gebrek aan voorbereidingen. Ik bedwing nog nét de neiging om heerlijk slapende Jan wakker te schudden om hem (de enige die niet kucht in ons gezin) erop uit te sturen voor benzine, water en rijst en, en, en, nouja, gewoon alles wat hij maar te pakken kan krijgen.  ‘O nee, de winkels zijn gesloten ’s nachts!’, schiet het door mijn reptielenbrein heen.  

Wanneer mijn hart iets minder paniekerig gaat racen, kruipt er een blos van schaamte over mijn wangen. Dat hamsteren in Nederland heb ik zo hard veroordeeld in mijn hart. In datzelfde hart groeide daarnet gewoon exact hetzelfde! Iets met maten en meten en splinters en balken… 

Heel veel langer wil ik niet bij dit beschamende zelfinzicht blijven stil staan. Daarvoor in de plaats dwing ik mijzelf te denken aan alle zaadjes die we de afgelopen dagen gezaaid hebben in onze moestuin. 

Ja, dat was een goede actie. Ik besluit om morgen, bij daglicht, samen met rationele Jan, een gesprek te hebben over welke goede acties (lees: niet gedreven door angst dat WIJ alles onder controle moeten houden) we nog meer kunnen doen om ons voor te bereiden op wat zou kunnen gebeuren in Zambia. 

Zambia… Denkend aan Zambia voel ik liefde en bewogenheid opborrelen. Op dit moment zou ik nergens anders willen zijn. Tot in mijn diepste diep weet ik dat we op dit moment op de goede plek op aarde zitten. In datzelfde diepste diep liggen parels aan herinneringen opgeslagen hoe God in het verleden voor ons heeft gezorgd. Nog nooit heb ik mijn leven ervaren dat Hij ons aan ons lot overliet. Terwijl ik al die speciale momenten overdenk, voel ik een diepe rust en ontspanning over mij heen komen. “IK BEN is erbij”. Dat is genoeg voor deze nacht en heel langzaam val ik dan toch eindelijk in slaap. 

De volgende ochtend wordt ik vroeg wakker. Ik sluip op mijn tenen naar de keuken om een theetje te zetten. Heel langzaam slurp ik dat op, buiten op de veranda, terwijl ik de zonnestralen steeds warmer voel worden op mijn huid. Voor heel even is de wereld magisch perfect. 

Een kwartier later staan er drie hongerige kinderen ruzie te maken op diezelfde veranda. Na de voedertijd gaan we aan de slag met taal, rekenen en schrijven. Als beloning op ieders harde werken kijken we dagelijks de Henkie Show 🙂 Jan verkoopt ondertussen eieren en groenten per whatsapp vanuit huis. Onze ’To Do lijst’ is groot, maar we krijgen meer gedaan dan ooit. Onze angst verdwijnt naar de achtergrond. Het leven gaat door. 

Ja, we treffen onze voorbereidingen, maar ik neem mijzelf ook voor om vaker een kop thee in de zon te drinken in de stilte van de ochtend.

Op één of andere manier doet dat de doemscenerio’s (hoe realistisch die ook mogen zijn) minder zwart en catastrofaal aanvoelen. Er gaat iets goeds voortkomen uit deze ellende. En in die stilte, in het zonnetje, slurpend aan dat gezonde groene gember theetje, kan ik me dat heel goed voorstellen. 

Doe je een theetje met mij mee?  

Liefs Roos (en de rest :))

In quarantaine in Zambia