Hallo allemaal!
Ze is geboren onze lieve Vivi! Welbeschouwd al 2 maanden geleden, maar het is ons niet eerder gelukt om een blog te schrijven. De bevalling is gelukkig goed gegaan, al geven we absoluut de voorkeur aan een thuisbevalling (in NL!) in vergelijking met een ziekenhuisbevalling in Zambia. Maar, als er dan na al die ziekenhuisfratsen, toch een gezond, superduper cute meisje in je armen ligt, dan maakt het ook allemaal niet zoveel meer uit.
Inmiddels is Vivianne niet meer weg te denken uit ons gezin. De nachten worden ietsiepietsie beter, maar zijn nog steeds pittig. Daartegenover staat dat we overdag hulp hebben. Een paar uur per dag past een babysitter op Viv en we hebben iemand die schoonmaakt, de afwas en was doet. Dat is erg fijn, helemaal omdat het thuisonderwijs ruim een maand op Roos’ haar schouders rust omdat Mirjam op verlof in Nederland is. ‘De village’ waar we het altijd over hebben die nodig is om een kind groot te brengen, is hier velen malen meer aanwezig en maakt deze intensieve fase makkelijker.
We zijn ook ontzettend dankbaar dat Roos haar ouders de eerste maand er konden zijn om natuurlijk Viv te leren kennen, maar ook om praktisch te helpen en de andere kinderen te overladen met liefde en aandacht. What a blessing!
We gaan hier de winter weer in, wat betekend dat er weer gebrand wordt op alle boerderijen om ons heen. Het gevaar van vuur is deze maanden altijd aanwezig, wat ons constant alert laat zijn. We proberen zo snel mogelijk firebreaks aan te brengen rondom de boerderij en de huizen, maar moeten helaas, met pijn in het hart, later in het seizoen de hele boerderij afbranden. We hebben namelijk een hele heftige tekenplaag, waar geen behandeling tegen op gewassen is. Het is zo erg, dat we ons genoodzaakt zien om zo heet mogelijk (dat kan pas in september/ oktober) te branden zodat alle teken gedood worden. Met het doden van de teken, doden we ook veel leven op en in de bodem. Om te voorkomen dat we dit weer over een aantal jaar moeten doen gaan we de schapen (en later eventueel ook koeien en paarden waneer we die krijgen) intensief dippen.
We geloven dat wanneer ons land veel meer bomen en leven heeft de tekenpopulatie onder controle gehouden kan worden door een veel meer uitgebalanceerd ecosysteem. Maar nu, nu het ecosysteem nog hapert aan alle kanten, geven we prioriteit aan de gezondheid van mensen en dieren, boven het wachten tot de bomen groot genoeg zijn, er meer vogels zijn, etc. Echt heel erg jammer, maar als je teken uit de billetjes van je baby moet trekken is de keuze om het land af te branden een stuk makkelijk te nemen.
Dat betekend dus een flinke set back voor het land. Tegelijkertijd zijn we bijna klaar met de opzet van rotational grazing, iets dat de gezondheid van de bodem enorm ten goede zal komen.
Die set backs ervaren we momenteel ook bij het personeel. We hebben verscheidene mensen moeten laten gaan. Iets waar we verder niet via dit blog op in kunnen gaan aangezien dit leesbaar is voor iedereen en we hun reputatie willen beschermen.
Werken met locale mensen is een van onze grootste vreugden, maar tevens ook onze grootste uitdaging en frustratie. Het positieve eraan is dat het ons dwingt betere leiders te worden, helderder te communiceren en goed voor ons eigen hart te zorgen wanneer we daar woede, frustratie en bitterheid detecteren.
De allergrootste opsteker de afgelopen weken is de goedkeuring van het werkpermit van Arjan Niemeijer geweest! De minister himself heeft uiteindelijk gezegd dat hij toch mag komen. Wat een lang, spannend en kostbaar proces is dit geweest. Aangezien Dieneke haar werkvergunning al in januari had gekregen, kunnen de Niemeijers nu hun vluchten gaan boeken, opnieuw gaan afscheid nemen en hun koffers pakken. Wat zien we ernaar uit dat zij Elyada komen versterken.
Ondertussen is ook het counselingsteam uitgebreid met 3 extra counselors. Zij hebben 3 maanden proeftijd. Er wordt veel getraind door Fatima, rollenspellen gespeeld en ze krijgen nu hun eerste individuele cliënten. Ook geven ze nu hun eerste presentaties in scholen, universiteiten en jeugdgroepen. Als ze laten zien dat ze geschikt zijn voor deze rol mogen ze blijven. Op dit moment vinden we dat nog heel moeilijk om te zeggen en hebben we zo onze twijfels. Maar gelukkig hebben we nog 6 weken observatietijd voor die proefperiode om is.
Er valt nog veel meer te vertellen over alle activiteiten van het counselingsteam, maar dat doen we de volgende keer weer, want volle zinnen schrijven vormt nog steeds een uitdaging met slechts 4- 5 uur slaap per nacht 😉 Wel volgen er hier nog wat foto’s van de afgelopen tijd.
Bedankt weer voor het lezen en tot de volgende keer!
P.s. 1 Als Elyada Center worden we steeds vaker uitgenodigd in kerken, universiteiten en ziekenhuizen. Om die reden willen we een witte partytent kopen en banners laten ontwerpen, drukken en naar Zambia laten komen, zodat we beter zichtbaar zijn op dit soort events. Mocht iemand die dit leest het leuk vinden om dit te designen en/of regelen, dan horen we het graag. We verwachten namelijk in Juli weer bezoek uit Nederland!
P.s. 2 De afgelopen maanden zijn we een aantal grote maandelijkse sponsoren kwijt geraakt door overlijden, of veranderende privé omstandigheden van deze sponsoren. Dit zorgt ervoor dat we nu niet meer rond kunnen komen aan het einde van de maand en verder interen op onze spaarcenten. Mocht u/jij ons nog niet ondersteunen, maar hier wel voor open staan, dan zouden we donaties, het liefst maandelijks, enorm waarderen! Klik op deze link om het makkelijk en snel te regelen en specificeer je gift door ‘Fam. van Vuuren’ in te vullen op de daarvoor bestemde plek.
En dan is het inmiddels alweer 20.00 uur; tijd voor ons allemaal om te gaan slapen! 😀 Liefs!
