Houdt het hoofd koel met een kop thee

De huidige Covid-19 situatie is er één die wij niet hadden zien aankomen. Het lijkt erop dat we nét op tijd zijn vertrokken uit Nederland. De keerzijde van die medaille is dat – mocht het helemaal mis gaan- we niet zo gemakkelijk terug kunnen naar Nederland. Het coronavirus heeft een impact op ons allemaal en hoe groot die impact in de toekomst gaat zijn, is een hele spannend vraag. Die vraag hield mij vannacht uit mijn slaap...

Als het virus Zambia verder binnen dringt, gaat het hier mis. Volledig mis. De ziekenhuizen en hulpdiensten functioneren normaal gesproken al nauwelijks. Laat staan met een pandemie van flinke omvang. Mensen wonen en leven heel dicht op elkaar, waardoor social distancing onmogelijk is. Wanneer je ziek bent, blijf je naar je werk gaan, omdat niet werken geen inkomen betekend. Iets wat mensen zich absoluut niet kunnen veroorloven. Nog geen dag. Water is ook een luxe in veel sloppenwijken, laat staan dat je meerdere keren per dag je handen met zeep kunt wassen. Mensen eten -door armoede en gebrek aan kennis – een zeer arm dieet. Combineer dat met een heel hoog percentage mensen die AIDS hebben en je hebt een potentieel dodelijke cocktail in handen wanneer deze mensen ziek worden met het corona virus. 

In mijn nachtelijke overpeinzingen vergt het niet veel fantasie om de meest afschuwelijke doemscenario’s heel levendig op mijn netvlies te projecteren. Duizenden doden, een totaal ontwrichte samenleving en economie, hongersnood, overal noodziekenhuizen zonder personeel of materieel. In die scenario’s ontspringen wij die dans niet. De boerderij wordt geplunderd, jezelf buiten je muren wagen staat gelijk aan zelfmoord. 

De stress schiet me naar de keel. Onze voorraadkasten zijn dankzij ons verlof helemaal leeg. Een zielig 5L flesje water staat er nog als stille getuige van mijn naïve denken en gebrek aan voorbereidingen. Ik bedwing nog nét de neiging om heerlijk slapende Jan wakker te schudden om hem (de enige die niet kucht in ons gezin) erop uit te sturen voor benzine, water en rijst en, en, en, nouja, gewoon alles wat hij maar te pakken kan krijgen.  ‘O nee, de winkels zijn gesloten ’s nachts!’, schiet het door mijn reptielenbrein heen.  

Wanneer mijn hart iets minder paniekerig gaat racen, kruipt er een blos van schaamte over mijn wangen. Dat hamsteren in Nederland heb ik zo hard veroordeeld in mijn hart. In datzelfde hart groeide daarnet gewoon exact hetzelfde! Iets met maten en meten en splinters en balken… 

Heel veel langer wil ik niet bij dit beschamende zelfinzicht blijven stil staan. Daarvoor in de plaats dwing ik mijzelf te denken aan alle zaadjes die we de afgelopen dagen gezaaid hebben in onze moestuin. 

Ja, dat was een goede actie. Ik besluit om morgen, bij daglicht, samen met rationele Jan, een gesprek te hebben over welke goede acties (lees: niet gedreven door angst dat WIJ alles onder controle moeten houden) we nog meer kunnen doen om ons voor te bereiden op wat zou kunnen gebeuren in Zambia. 

Zambia… Denkend aan Zambia voel ik liefde en bewogenheid opborrelen. Op dit moment zou ik nergens anders willen zijn. Tot in mijn diepste diep weet ik dat we op dit moment op de goede plek op aarde zitten. In datzelfde diepste diep liggen parels aan herinneringen opgeslagen hoe God in het verleden voor ons heeft gezorgd. Nog nooit heb ik mijn leven ervaren dat Hij ons aan ons lot overliet. Terwijl ik al die speciale momenten overdenk, voel ik een diepe rust en ontspanning over mij heen komen. “IK BEN is erbij”. Dat is genoeg voor deze nacht en heel langzaam val ik dan toch eindelijk in slaap. 

De volgende ochtend wordt ik vroeg wakker. Ik sluip op mijn tenen naar de keuken om een theetje te zetten. Heel langzaam slurp ik dat op, buiten op de veranda, terwijl ik de zonnestralen steeds warmer voel worden op mijn huid. Voor heel even is de wereld magisch perfect. 

Een kwartier later staan er drie hongerige kinderen ruzie te maken op diezelfde veranda. Na de voedertijd gaan we aan de slag met taal, rekenen en schrijven. Als beloning op ieders harde werken kijken we dagelijks de Henkie Show 🙂 Jan verkoopt ondertussen eieren en groenten per whatsapp vanuit huis. Onze ’To Do lijst’ is groot, maar we krijgen meer gedaan dan ooit. Onze angst verdwijnt naar de achtergrond. Het leven gaat door. 

Ja, we treffen onze voorbereidingen, maar ik neem mijzelf ook voor om vaker een kop thee in de zon te drinken in de stilte van de ochtend.

Op één of andere manier doet dat de doemscenerio’s (hoe realistisch die ook mogen zijn) minder zwart en catastrofaal aanvoelen. Er gaat iets goeds voortkomen uit deze ellende. En in die stilte, in het zonnetje, slurpend aan dat gezonde groene gember theetje, kan ik me dat heel goed voorstellen. 

Doe je een theetje met mij mee?  

Liefs Roos (en de rest :))

In quarantaine in Zambia

Verlof, maar geen vakantie!

Beste allemaal,

Onze verlofperiode is… echt goed en tegelijk een beetje raar. Het is geweldig om door de winkelstraat in Nunspeet te lopen zonder op te vallen. Boodschappen doen is een feestje (met name door de aquamini’s van de Lidl ;)), en we genieten er erg van om bij te praten met alle mensen die we in de afgelopen twee jaar gemist hebben.  De gemakken; drinkwater uit de kraan, altijd elektriciteit, geen beestjes overal in huis en het comfort in Nederland wennen bijzonder snel, en vinden we nu extra fijn. 

Maar… we missen Zambia inmiddels ook best een beetje! Ons thuis, onze vrienden daar en niet te vergeten onze gekke hond Luuk. Er worden dagelijks rondjes ingekleurd om te zien hoelang het nog duurt tot we terugvliegen. 

Door de fondsenwerving zijn we met ons hoofd veel bezig met ons leven en onze missie in Zambia. Ons enthousiasme groeit, maar soms ook onze angst. Stemmetjes als ‘Wie denk je wel niet wie je bent?’, ‘Dit gaat jullie nooit lukken, niet in Zambia’, ’Wat als dit één grote flop wordt?’ horen we met enige regelmaat  in ons hoofd.

Het is ontzettend spannend wat we aan het doen zijn. We kunnen het niet alleen. We hebben God hard nodig voor ons dagelijks portie visie, dapperheid en bemoediging. Ook bidden we veel voor een sterk team om ons heen. De juiste mensen voor Elyada Farm en de juiste mensen voor Elyada Center

We hebben nog verscheidene spreekbeurten gepland staan en een ‘meet en greet de Vuurtjes’ in Nunspeet (voor details zie onderaan de pagina). Ook willen we onze social media wat specifieker gaan inzetten:

—> Vuurtjesinafrika Facebook, Instagram & Youtube richt zich op ons familie-leven in Zambia. ‘Hoe gaat het met ons en onze kinderen?’ is de vraag die daar centraal staat. 

—> Elyadafarm Facebook & Instagram richt zich op ontwikkelingen binnen de Farm ‘‘Hoe gaat het met de eierproductie?’ ‘Wie zijn er in dienst?’. Dit kanaal is in het engels en is gericht op het bereiken van mensen in Zambia, met name onze (potentiële) klanten. Voor onze Nederlandse volgers is het natuurlijk ook erg leuk om een inkijkje in een boerderij in Zambia te krijgen! 

—> Elyada Center Facebook & Instagram staan voorlopig nog op een laag pitje. Het komende jaar richten we ons op het opzetten van Elyada Farm. Met de fondsen uit Elyada Farm kunnen we Elyada Center gaan runnen: een therapeutisch centrum voor kwetsbare groepen mensen in Kabwe. Af en toe zal er een bericht gepost worden, in het Engels, om te laten weten wat de ontwikkelingen zijn. 

Via onze website kun je alle social media linken vinden. 

Na lang beraad (viel wel mee hoor :)) hebben we besloten om geen gebedsmail meer te versturen. Wel hebben we een gebeds whatsapp groep geopend waar we maandelijks een aantal gebedspunten willen posten die betrekking hebben op ons gezin, ons werk en dingen die spelen in Zambia. Beantwoord deze mail met je telefoonnummer om toegevoegd te worden aan deze groep. 

FINANCIELE UPDATE

In onze vorige blog hebben we een oproepje gedaan voor nieuwe donateurs. Hierbij een update op onze financiële situatie: 

Nu we het toch over geld hebben: Roos heeft een boekje geschreven en geïllustreerd, dat we bij terugkomst in Zambia willen uitdelen aan de Mercy House kinderen, op de zondagsschool en andere projecten van OM. Mocht je het leuk vinden om hier financieel iets in te betekenen, dan graag! Het gaat om €314 drukkosten en €50 vervoerskosten (= extra koffer).  Mocht je het boekje willen bestellen in het Engels, dan kan dat hier. 

Dat was een hoop informatie 🙂 Op naar een hoop nieuwe verhalen vanuit Zambia 🙂

Lieve groet,

Jan, Roos en de kids

Meet & Greet de Vuurtjes

Wanneer? Zaterdagmiddag 29 februari a.s. 

Waar? F.A. Molijnlaan 163 te Nunspeet (“Lighthouse”) 

Hoelaat? Vrije in – en uitloop 14.00 uur – 17.00 uur.

Wat? een informeel samenzijn / antwoord op je vragen krijgen / ontmoeting / lekkere koeken 😉 

Opgeven? ja, graag. 

12 februari is David 4 jaar geworden!
De mais groeit hard!
De Aloe Vera is mooi groen geworden door de regen.

Financiële situatie l Meet&Greet de Vuurtjes l Vlog

Beste allemaal, 
De allerbeste wensen voor dit nieuwe jaar! Wat fijn dat jullie al zo lang met ons meereizen en meeleven. Gaan jullie dit jaar weer mee op reis?


Zoals jullie weten werken we nu niet meer onder Operatie Mobilisatie maar werken we nu voor Elyada Farm. Elyada Farm is een stichting en bestaat om: 

  • inkomsten te genereren. Inkomsten om de boerderij te draaien en natuurlijk de medewerkers te kunnen betalen, maar ook om verder te kunnen bouwen aan onze missie van herstel. Zo kunnen we uiteindelijk met de winst die wordt gemaakt therapeuten aantrekken, eventueel laten opleiden en een salaris betalen. 
  • werkgelegenheid te creëren.  Werkgelegenheid spreekt voor zich, maar om daar toch iets over te zeggen: basale groenten, als broccoli, worden niet lokaal verbouwd maar dit is prima mogelijk. Door dit wél te doen komen er nieuwe banen bij. En dit maakt een groter verschil dan je denkt: Als iemand 2 dagen bij ons  werkt betekent dat een week eten voor een gezin!
  • herstel te brengen. Herstel van land en harten. Van het land door het toepassen van een vorm van landbouw waarbij de bodem gezonder wordt en meer water vast gaat houden, zodat er ook ondanks de klimaatverandering voldoende eten beschikbaar is/ verbouwd kan worden. Ook herstel van harten door het aanbieden van therapie waarbij paarden ingezet zullen worden en waar Jezus en psychologie hand in hand zullen opgaan.

Door Elyada Farm zo in te richten kan de stichting zichzelf op termijn bedruipen. Het zou helemaal mooi zijn als Elyada Farm ook ons als gezin kan onderhouden, maar onze focus voor de komende 4 a 5 jaar is het zelfvoorzienend maken van Elyada Farm.

‘Hoe staan jullie er financieel voor?’ is een vraag die we nu een aantal keer hebben gekregen. Allereerst: we hebben de afgelopen jaren NOOIT TEKORT gehad, waarvoor ENORM BEDANKT! Zonder maandelijkse inkomsten zou het onmogelijk zijn dit werk te doen. We zijn dankbaar en voelen ons gezegend. Samen zijn we de afgelopen week in onze inkomsten en uitgaven gedoken van de afgelopen jaren en hebben we vooruit gekeken naar wat we denken nodig te hebben als gezin en als stichting. 

De conclusies daaruit:

Vuurtjes in Afrika l  €350,- p/m De wens om iets te kunnen gaan sparen, meer giften te kunnen geven, gecombineerd met het feit dat een aantal mensen is gestopt met ons financieel te ondersteunen resulteert voor onze volgende termijnbegroting in een gat van 350 euro per maand. Als je gelooft in wat we doen en ons gezin financieel wilt ondersteunen zou dat prachtig zijn! Eenmalige giften zijn fijn, maar vooral de maandelijkse giften geven ons een stabiel inkomen.

Elyada Farm opstartfase l €10.000,- Van de benodigde 20.000 euro is de helft binnen! Een deel hiervan is giften, een ander deel hiervan is een lening. Lijkt het je ook mooi om Elyada Farm van de grond te krijgen, bouw dan financieel mee en neem contact op met Jan voor de mogelijkheden. Dit bedrag wordt gebruikt voor lonen van werknemers (nu in de beginfase), inzaaien van groenten, aanschaf van gereedschap, plaatsen van hekken, kippen, geiten, schapen, etc.  

Huis l €20.000,- Een losse kostenpost is de bouw van ons eigen huis op Elyada Farm. We hebben besloten te bouwen naarmate de geld/ mankracht / materialen hiervoor binnen komen. Het geld voor de fundering (€ 2000,-) leggen we zelf in en vanaf daar laten we het los. In ons budget hebben we iedere maand €400,- opgenomen voor huur van een huis. Mochten we na bijvoorbeeld na een jaar verhuizen naar ons eigen huis, dan kan de gebudgetteerde huur natuurlijk mooi gebruikt worden voor de afwerking van ons huis. 

Alle giften lopen via de Evangelische Gemeente Nunspeet en zijn belastingaftrekbaar. Door de nieuwe regelgeving, met betrekking tot privacy, krijgen wij helaas niet meer te horen wie onze donateurs zijn. Dus als je een eenmalige/ extra gift geeft horen we dat graag, zodat we het geld in het juiste potje kunnen stoppen 🙂 

We zouden het ontzettend fijn vinden als jullie (weer) met ons mee willen reizen de komende termijn. En dat bedoelen we niet alleen financieel! We hebben de afgelopen 2 jaar gemerkt hoe enorm verschil het maakt als er mensen meeleven en meebidden. Soms is het fijn om, wanneer we er zelf even geen gat meer in zien, te weten en ervaren hoeveel mensen ons steunen. Zoals al eerder gezegd; alléén ons vuurtje is erg klein en dooft langzaam uit. Maar gezamenlijk kunnen we iets prachtigs doen en een verschil maken in de landbouw, in (gebroken) harten en in gezinnen die in echt moeilijke omstandigheden in armoede leven. 

We kunnen nog veel meer vertellen en hopen dat in de vele ontmoetingen die nog gepland staan ook te kunnen doen. Omdat we helaas niet iedereen persoonlijk kunnen bezoeken hebben we een ‘Meet & Greet’ in Moerkapelle gepland. Er komt er ook nog één in omgeving Nunspeet, maar daar horen jullie in de volgende blog meer over. Dus woon je in de omgeving van Moerkapelle; Welkom! Stuur even een reactie op deze blog als je van plan bent te komen!

  • Wat: Meet & Greet de Vuurtjes
  • Wanneer: Zaterdag 25 januari
  • Tijd: 13.00 uur tot 17.00 uur
  • Waar: Fam. Bos, Rottedijk 6, Moerkapelle

Heel hartelijke groet,
Jan en Roos 


P.S. Hieronder een kort filmpje over onze eerste maand verlof in Nederland.

B-b-bibberkoud Nederland & b-b-breaking news!

Jep, we zijn weer in ons goed georganiseerde, mooie, maar oh zo koude kikkerlandje! Voor Jan en mijzelf voelt het heel vertrouwd, maar voor de kinderen is alles nieuw. Zelfs een tripje met de auto is een belevenis: ’Kijk, schapen!’ ‘Oh! Zwanen!!’. David werd de eerste nacht huilend wakker omdat hij een muggennet wilde. De schuine muren van de molen vond hij ook maar niets. ’Ik wil niet een krom huis, maar een huis net als Jameson!’ (rechte muren dus). Alles is zo schoon; nergens mieren, kakkerlakken of andere beestjes te bekennen! Ook een bepaalde alertheid die we altijd hebben in Zambia, kunnen we nu laten varen. Heel fijn! 

Patatjes met kroketten. Jan en Roos smikkelen, de kinderen vinden de kroketten maar niets.
Een kasteel bouwen op het strand.
Niet mogen zwemmen stuitte op veel onbegrip.

‘De zee’, ‘patat’, ‘kroketten’ en ‘kibbeling’; er wordt hard gewerkt aan de uitbreiding van het vocabulaire en de bijbehorende ervaringen 🙂

De laatste weken in Zambia waren behoorlijk hectisch. Met alles wat er moest gebeuren en er plotseling bijkwam hadden we geen dag eerder weg gekund. Wij wilden eigenlijk eerder naar Nederland, maar we zien ook hierin weer Gods wijze leiding. Wij voorzagen geen afgewezen visum, een brand of een dak wat weg waait door de storm; maar Hij weet alles. God leidt ons op zo’n lieve en zorgzame manier dat Hem vertrouwen super logisch is. Met die houding vlogen we ook terug naar Nederland: Wat er ook zal gebeuren, of we verder mogen werken in Zambia of niet (en weer in Nederland zullen gaan wonen), het zal goed komen. Onze voorkeur ging natuurlijk uit naar het eerste scenario 😉 

Hilarisch filmpje over hoe je kippen het beste kunt vangen.

BREAKING NEWS / BREAKING NEWS / BREAKING NEWS

Woensdag hoorden we dat Jan een nieuw twee-jarig werkvisum heeft gekregen!!! Dit betekend dat we sowieso terug gaan en dat Roos nu ook grote kans maakt om binnenkort die van haar te krijgen. Dat maakt ons verlof een stuk ontspannender. De afgelopen week hebben we ons in de watten laten leggen daar (o)pa en (o)ma Bos, maar over een paar dagen zullen we onze intrek nemen in ons tijdelijke huisje in Doornspijk.

We hopen velen van jullie te ontmoeten de komende maanden en wensen iedereen alvast hele fijne feestdagen toe. Wij voegen in die tijd hopelijk ‘oliebol’, ‘sneeuwpop’ en ‘schaatsen’ toe aan de woorden/ervarings-schat van de kinderen! 🙂

Veel liefs van ons allemaal!

Jan, Roos, Yaelle, Eloïse en David 

Update immigratie toestanden

Even een kleine update, zo voor het weekend, over onze situatie:

Na een spannende week is duidelijk geworden dat in beroep gaan tegen de afwijzing van immigratie geen zin heeft. Ook willen we geen 250.000 US investeren, omdat we dat een té groot financieel risico vinden, nog los van het feit waar we het geld op korte termijn vandaan moeten halen. Hiermee sluiten we de optie om als investeerder in Zambia te blijven uit. 

Na een gesprek met een immigratie consultant, afgelopen donderdag in Lusaka, zijn we tot de conclusie gekomen dat onze enige optie is om Elyada Farm te laten registeren als een Public Benefit Organisation (PBO). Dit is een soort kruising tussen een NGO en een bedrijf, vergelijkbaar met een stichting in Nederland. 

Het lijkt er verdacht veel op dat we verkeerde adviezen hebben opgevolgd die ons een hoop tijd én een hoop geld hebben gekost. Middels een begeleidend schrijven willen we uitleggen aan immigratie hoe het komt dat we een ‘verkeerde weg’ bewandeld hebben. En dan is het hard hopen en bidden dat dat voldoende blijkt en dat we snel een twee jarig werkvisum in onze zak hebben…

Bottemline: er is hoop. Het blijft gruwelijk spannend, maar in ieder geval is er weer een reële optie die we uit gaan lopen. En nee, we gaan nooit meer in zee met die eerste advocaat. Duur leergeld… 

Voor een PBO hebben we een comité nodig. Hiervoor hebben we inmiddels 5 mensen gevraagd (3 Zambianen en 2 buitenlanders woonachtig in Zambia). Wij gaan a.h.w. in dienst bij deze mensen. We moeten dus allerlei zaken duidelijk vastleggen op papier voor onszelf en ons comité. Werk aan de winkel dus!

Volgende week hopen we de registratie compleet te maken en dan kan de aanvraag ingediend worden, voor zowel Roos als Jan. Dan is het weer twee weken wachten op antwoord van immigratie. Mochten we afgewezen worden, dan kunnen we in beroep gaan en dit kan ook vanuit NL gedaan worden. Dat heeft ons doen beslissen om zeer binnenkort tickets te boeken, zodat we voor Sinterklaas in Nederland zijn! 🙂

We zijn overweldigd door alle mailtjes, appjes en reacties. Dit heeft het hele proces zoveel lichter gemaakt: ontzettend bedankt!!

To be continued, Jan en Roos

P.S. Twee uur geleden kreeg Jan bericht: ‘The land is on fire!!’. Jan is er in volle vaart naartoe gereden en heeft, samen met de Zambianen die ter plekke waren, gepoogd te redden wat er te redden viel. Gelukkig, gelukkig is de hectare Aloe Vera (wat zo’n brand niet zou overleven) volledig gespaard gebleven. Twee hectare grasland is echter volledig zwart. 

Wat een stress en adrenaline.. Toch staat dit weer prachtig symbool voor ons leven: er gebeurd hier wer- ke- lijk van alles, maar God is er! Hij heeft de dingen in Zijn hand. Dat is de veiligste (ok, en ook de avontuurlijkste :)) plek om te zijn! 

Afgewezen!

Geheel onverwacht kregen we vlak voor het weekend het bericht dat Jans werkvergunning-aanvraag ook is afgewezen. Onze advocaat zag vóór dit moment geen vuiltje aan de lucht omdat Jan’s huidige werkvisum zonder problemen omgezet was van OM naar Elyada Farm. De verlenging zou daarom ‘slechts een formaliteit’ zijn. 

Je kunt je voorstellen dat het afgelopen weekend nogal emotioneel was. Ineens staat onze toekomst (en die van onze werknemers) op losse schroeven. Worst case scenario is dat we voor het einde van het jaar weer in Nederland wonen! Dat kan gewoon niet zo zijn. We geloven dat God ons tot dit punt heeft geleid en dat Hij een weg kan maken waar geen weg lijkt te zijn. 

Deze week gaan we met de advocaat om de tafel om te kijken welke van deze opties we weg kunnen strepen of verder uit kunnen uitpluizen:

  1. In beroep gaan tegen deze uitspraak. Hier doet de advocaat momenteel onderzoek naar om te kijken of dit nut zou kunnen hebben. 
  2. Als investeerder Zambia binnen gaan, wat $250.000 aan investeringen inhoud. 
  3. Alles verkopen wat we hebben en Zambia verlaten voor het einde van het jaar. 
  4. Een oplossing die nog niemand heeft bedacht. 

We houden jullie op de hoogte en vragen jullie gebed voor deze netelige situatie. 

Op naar beter nieuws,

Liefs van Jan en Roos

Bron foto

Een zomerse update van de Vuurtjes

Hoi!

Van ons vorige blog is de inkt nauwelijks opgedroogd en we sturen alweer een nieuwe! Dat doen we heel bewust, want er is veel gebeurd! Dus stroop je oogleden op en lees mee over gezinsuitbreiding, afscheid nemen, het kinderboekje en meer!

BOEKJE

Roos heeft een kinderboekje geschreven en geïllustreerd om een belangrijke boodschap aan de sloppenwijk kinderen mee te geven: al zijn je omstandigheden nog zo moeilijk, weet dat er Iemand is die van je houdt en er altijd voor je is! Bekijk het filmpje om het boekje van binnen te zien en het verhaal te horen. 

ELYADAFARM UPDATE

Nu we toch aan het film kijken zijn, bekijk dan ook de vlog over Elyada Farm. De één ziet een kaal stuk land, waar nog veel moet gebeuren. De ander ziet het helemaal voor zich waar de keuken en de slaapkamers komen 🙂 

Het zal nog flink aanpoten worden om alles af te krijgen wat klaar moet zijn voor de regens en ons verlof. Zo moet de fundering van ons huis nog worden gestort, Jameson’s huis afgemaakt, bomen geplant en hokken getimmerd voor de konijnen en de kippen. 

AFSCHEID

Te midden van die drukte nemen we afscheid bij Mercy House. We hopen de collega’s en de kinderen in de toekomst natuurlijk nog wel te zien, maar we zijn geen OM collega’s meer. Ook de zondagsschool die we nu ruim een jaar iedere twee weken hebben gedraaid, zeggen we gedag. Omdat het pittig blijft voor onze kinderen (en daardoor voor ons) om hier heen te gaan, hebben we besloten om definitief te stoppen bij deze zondagsschool. We hebben ons best gedaan om nieuwe zondagsschoolleiders te trainen, maar dat is niet van de grond gekomen zoals wij graag gezien hadden. Gelukkig blijft de familie Van Asselt nog zondagsschool geven en kunnen zij hopelijk de zondagsschool leiders beter getraind afleveren dan wat ons gelukt is. 

BEESTENBOEL

Nee, Roos is niet zwanger, maar we hebben wel flinke gezinsuitbreiding! Een paar weken terug kwam Jan spontaan aanzetten met twee konijnen die, dankzij onze konijnen-verslindende-hond IN huis moeten leven. De kinderen zijn vanaf dag 1 verliefd, wat natuurlijk niet heel handig is als je konijnen houdt voor het vlees. (Ik hoor het mezelf al zeggen na de verkoop van de konijnen: ’Ja, Snuffie en Lola zijn vannacht zomaar weggelopen. Zo de mooie natuur in. Daar zullen ze het vast erg fijn hebben. Iemand nog een snoepje?’ )

Tevens had Jan kuikentjes besteld, die er normaal gesproken 6 weken over doen om geleverd te worden. Tel daar bovenop dat we in Zambia wonen en Jan dacht dat ‘het mooi zou zijn als ze er binnen 8 weken zijn’. Wonder boven wonder bleken die 50 chicks ineens na 2 weken al beschikbaar te zijn! Omdat er al betaald was, moesten we ze afnemen. En wat doe je dan? Dan offer je je badkuip dus op. Ons huis is nu een kleine stinkende kinderboerderij. Bekijk hier een filmpje over hoe dat eruit ziet momenteel. 

Het idee is dat alle konijnen en kippen naar Jamesons huisje verhuizen zodra dat af is. Overbodig om te zeggen dat Roos hard bidt dat dat huisje heul snel afkomt! 😉

LAST BUT NOT LEAST

We hebben een onderkomen op verlof! Iedereen bedankt voor het uitgooien van lijntjes! We hadden beet in Doornspijk en zullen een appartementje in de voorkant van een boerderij betrekken voor ruim twee maanden. Ook -als reactie op ons vorige blog- heeft iemand aangeboden om de huisstijl te ontwerpen voor Elyada Farm. Super gaaf! We hopen binnenkort te pronken met haar werk 🙂

Ook zijn we verheugd te kunnen meedelen dat we, van de 20 mensen die we zochten, de eerste 9 investeerders zich hebben gemeld die 1000 euro willen investeren in Elyada Farm! Zou je ook op die manier bij ons werk betrokken willen zijn dan horen we het graag! 

Jameson’s huisje wordt gebouwd

Werkvisums… het blijft een issue. We vragen gebed hiervoor, want Roos haar aanvraag is afgewezen vorige week. Van Jans aanvraag hebben we nog niets gehoord. We hebben onze vluchten om die reden ook nog niet geboekt… Het blijft dus nog even spannend wanneer we in Nederland aankomen, want we willen graag zekerheid dat we na 3 maanden verlof weer terug kunnen naar Zambia. 

Bedankt voor jullie betrokkenheid en tot de volgende update!

P.S. Mocht je nog een oude windows laptop met excel (dus geen open office o.i.d.) hebben liggen die je niet meer nodig hebt: wij zoeken er 1 dus zouden we die graag overnemen als we op verlof zijn. 

Elyada Farm staat in de steigers en zoekt specifieke hulp!

Makkelijk is het niet om je op afstand bij te praten over het proces waar we inzitten… maar, we doen hard ons best en nemen je graag weer een stapje verder mee!

In ons vorige blog heeft Jan door middel van dit filmpje verteld wat we willen gaan doen na onze periode bij Operatie Mobilisatie. Deze plannen hebben niet stil gelegen. Jan heeft blaren op zijn handen, maar komt met een glimlach terug van het land. Hoog olifantengras maaien met zo’n groot kapmes vindt hij niet persé geweldig, maar het resultaat wel: er ontstaat iets op ons land! 

De komende weken wordt de drip-irrigatie aangelegd, om zo vanaf september 4000 aloe vera plantjes water te kunnen geven. Jameson, een Zambiaanse vriend van Jan met een agrarische opleiding en veel ervaring in duurzame landbouw, zal onze eerste medewerker worden en nauw samenwerken met Jan in de opbouw van ‘Elyada Farm’. Ook zal Jameson waarnemer zijn wanneer wij op verlof zijn. Want als we één ding beseffen, is het wel dat we dit project niet in ons eentje kunnen en willen dragen! 

In de komende twee maanden zullen we onze taken in Mercy House overdragen en afronden. Dat gaat dan met name om de intervisie van de counselors waarborgen en kijken waar de gestarte bedrijfjes nog hulp kunnen gebruiken. We maakten de afgelopen tijd twee filmpjes van ons werk. Jan heeft namelijk met een paar flessen en chloor licht gecreëerd in een paar donkere ruimten in Mercy House en Roos geeft een inkijkje in de teamtrainingen die ze iedere woensdagochtend geeft. 

Wel een raar gevoel om deze mooie plek met lieve collega’s achter te laten en weer opnieuw te beginnen wat werk betreft. Toch weten we dat het de goede weg is en daarom zetten we door, ondanks dat het soms erg spannend voelt en we met tegenslag te maken krijgen. We vertrouwen erop dat God de weg voor ons zal banen en de juiste mensen op ons pad zal sturen. Dit vertrouwen gaat wat ons betreft hand in hand met vragen om hulp. Daarom hebben we een lijstje gemaakt met zaken die we nodig hebben. Misschien zit er iets bij voor jou, of weet je iemand die één van deze dingen interessant zou vinden; laat het ons dan direct even weten.  

  1. We zoeken een huisje van ongeveer eind oktober tot eind januari in Nederland (maximale huur 500,-) in de buurt van Nunspeet. Weet jij iets?
  2. Daadkrachtige visionairs: Kun en wil jij €1000,- investeren in Elyada Farm? We zoeken 20 mensen die €1000,- willen investeren in de boerderij en daarmee investeren in de visie van herstel, groei en ontwikkeling.Het is een risicoinvestering en een symbolische rente van 1%, dus wees daarvan bewust! We gaan ons uiterste best doen om dit geld terug te betalen maar garanties kunnen we niet geven.
  3. We zoeken een student (of vrijwilliger) die in het kader van een internationaliseringsproject de mogelijkheden wil onderzoeken om Aloe Vera sap, Moringa-olie en/of kurkuma te exporteren naar- en verkopen in Nederland. 
  4. We zoeken een grafisch ontwerper die ons kan helpen met het maken van een website en een huisstijl voor Elyada Farm. 

Naast ons werk bij Mercy House en het opzetten van Elyada Farm gaan we graag tussendoor een weekend ‘even helemaal weg’ naar een meer 2 uur rijden van Kabwe. Het zijn in de natuur doet ons altijd goed! Bekijk hier een filmpje van de plek waar wij graag heen gaan: 

Hartelijk bedankt weer voor je betrokkenheid en groetjes uit Zambia van ons allemaal!

Jan & Roos, Yaelle, Eloïse en David 

Toekomstplannen van de Vuurtjes

Wij hebben 8 hectare land gekocht, waarvan we er 5 niet gaan gebruiken. We zouden graag zien dat dit gebruikt wordt voor landbouw en voor het houden van paarden. Is dat niet wat voor jullie? Deze vraag kregen wij afgelopen februari van Tim en Ashley, een Amerikaans echtpaar met 4 kinderen, dat al 11 jaar in Zambia woont. Lees in deze nieuwsbrief wat ons antwoord is op deze vraag en bekijk prachtige foto’s van de tijd dat Jan’s ouders op bezoek zijn geweest. Veel lees -en kijkplezier! 

Zoals jullie hebben kunnen lezen in ons vorige blog, is de visie waarmee we naar Zambia kwamen doorontwikkeld tot een verlangen om mensen uit het web van armoede te zien komen op alle gebieden in hun leven. Maar hoe willen we dit concreet vormgeven? Voor de ‘kijk generatie’ hebben we een filmpje in elkaar gezet. De mensen die liever lezen; ga er maar eens goed voor zitten!

Door te wonen en werken in Kabwe de afgelopen 1,5 jaar en onze werkervaring in Nederland, is het onze droom geworden om een biologische boerderij te starten volgens permacultuur principes. Dit om banen te creëren, duurzame relaties aan te gaan met werknemers en inkomsten te genereren voor onszelf en de coaching met paarden die we ook graag willen aanbieden op deze boerderij. Ons doel is om na 5 jaar volledig zelfvoorzienend te zijn (de boerderij en wij als gezin) en het coachen met paarden aangeboden kan worden vanuit de inkomsten afkomstig van de verkoop van groente, vlees en eieren. 

Goed, wij hadden dus al langere tijd een droom. Maar hoe en waar? Het was al snel duidelijk dat we ons contract met OM (wat eind dit jaar afloopt) niet gaan verlengen omdat de visie en aanpak van OM anders is dan de onze. Wat ons betreft betekend dit echter geen afscheid van onze collega’s en de kinderen bij Mercy House. Juist deze doelgroepen willen we uitnodigen naar de boerderij! Onze collega’s vonden het moeilijk te horen dat we weggaan, maar ze zijn erg blij dat we in Kabwe blijven en met hen willen blijven samenwerken.  

Maar vanuit waar? Land kopen was voor ons geen optie, omdat je hiervoor wettelijk 10 jaar in Zambia moet hebben gewoond. De vraag van Tim en Ashley, om samen met hen deze 8 hectare te gebruiken voor wonen en werk, kwam dan ook op een bijzonder passend tijdstip en is wat ons betreft een antwoord op gebed. Ons ‘Ja, dat willen wij!’, was een antwoord op de gebeden van Tim en Ashley om de visie die zij hebben voor hun land in vervulling te zien gaan! Gaaf toch?! 

Tim & Ahsley en hun kinderen

Ashley geeft haar kinderen thuisonderwijs en is een wandelend bibliotheek op het gebied van natuurgeneeskunde. Haar droom is om ooit een ‘herbal clinic’ te openen, maar eerst maar eens een huis bouwen op het nieuwe land. Tim reist veel door Zambia om dominees en politieteams te trainen in een praktische toepassing van bijbelse principes in problemen waar ze tegen aanlopen in hun werk. Tim en Ashley hopen 2021 te starten met de bouw van hun eigen huis. Dat betekend dat wij het eerste jaar ‘alleen’ op die 8 hectare wonen. Gelukkig goed beveiligd door elektrische hekken, een fulltime bewaker en onze super afschrikwekkende hond 🙂 

De afgelopen maanden hebben we, naast het werk wat gewoon doorging bij Mercy House, veel gesprekken met Tim en Ashley gehad, een businessplan geschreven en (ja echt!) ons eigen-te-bouwen-budget-huis geschetst.  

Vorige week is er een waterput geslagen op 100 meter en in de komende maanden zal er een weg worden aangelegd en zal alles met elektrische hekken worden afgezet. Zodra dat gedaan is kunnen we in principe gaan beginnen met de bouw van ons huis, zodra de gemeente de bouwtekening goedkeurt. 

Doordat bouwen niet handig is in het regenseizoen, komen we een paar maanden eerder met verlof: eind oktober dit jaar! Wij hebben daar al erg veel zin in! Mocht u/jij nog een huisje in de buurt van Nunspeet weten waar wij drie maanden kunnen verblijven, dan horen we het graag!

De komende maanden zullen drukke maanden worden. Om die reden hebben we in overleg met onze leider besloten wat minder uren in Mercy House te werken zodat we ons meer kunnen richten op het vormgeven van de plannen na OM. Er valt nog veel meer te vertellen, maar dit leek ons een mooi begin 🙂  Bedankt voor jullie meeleven en tot de volgende keer!

Hartelijke groet, Jan & Roos, Yaelle, Eloise en David. 

Tot ziens opa en oma! Bedankt dat jullie gekomen zijn!

De Vuurtjes hebben iets te vertellen!

Niet te geloven dat het alweer mei is! Terwijl alles bij jullie mooi in de bloesem staat, wordt het hier weer tijd voor lange broeken en vesten! Graag nemen we jullie mee in wat er de afgelopen tijd gebeurd is. Maar laten we beginnen met een update vanuit de kinderen 🙂

David: ‘Hallo mensen in Nederland! Ik wil ook graag met het vliegtuig naar Nederland! Maar papa en mama zeggen dat dat nog heel lang duurt. Nou ja, ik heb nog zo veel werk te doen hier. Vanmorgen ging ik met papa naar de supermarkt. Ik help papa dan met alles opstapelen in het karretje en daarna leg ik alles bij de kassa en zorg ik dat de kassa-mevrouw heel blij is om mij te zien. Thuis sleep ik alles dan weer naar binnen. Ook help ik vaak met groenten of onkruid trekken in de tuin (het verschil ben ik nog aan het leren). Papa is heel blij met al mijn hulp! Ik moet trouwens heel anders eten omdat ik geen gluten meer mag (net als Eloïse). Nu zit ik veel minder op de WC. Papa en mama zijn daar erg blij mee. Ik denk dat dat komt omdat ik nu meer tijd heb om hen te helpen. Bye, van David.’ 

Eloise: ‘Hallo… Ik ben bijna alles vergeten van Nederland, maar gelukkig kom ik over zes maanden weer naar jullie toe, zodat ik alles weer kan leren. Ik hoop echt dat het gaat sneeuwen dan! Ik zit nu in groep 3 en kan al ‘roos’, ‘raap’, ‘vis’ en nog veel meer woorden lezen! Ook heb ik een show gegeven op school en heb ik een prijs gewonnen. Dat was echt leuk. Ik ga denk ik elke dag een show geven nu. Dat past goed bij mijn jurk die ik elke dag aan heb. Ik vond onze vakantie erg leuk. De apen waren echt schattig, maar de nijlpaarden saai. Er waren er zo veel, ik werd het helemaal zat. Ik sliep samen met Yaelle op een luchtbed in de auto. Maar soms was tie lek, dat lag niet zo fijn. Ik kan nu ook zwemmen zonder bandjes in het ondiepe. Nou, doei!’

Yaelle: ‘Hoihoi, ik heb echt veel te vertellen! We zijn, net als vorig jaar, op vakantie geweest bij Lake Kariba. Daarna gingen we naar Zimbabwe. Daarvoor moesten we een grens over om zo van het ene land naar het andere land te rijden. In Zimbabwe heb ik een vriendin die Lily heet. Ik heb ook veel geknuffeld met alle dieren die daar zijn. Ook ging we nog op safari in de boot. En net als jullie heb ik koningspelen gedaan. Eén keer in Lusaka met allemaal Nederlandse kinderen uit Zambia en één keer in Kabwe met al mijn vriendjes uit andere landen. Met school gaat het goed. Ik vind verhalen lezen het leukste. Ook schrijf ik verhalen en teken ik de tekeningen erbij. Ik heb echt veel zin om opa en oma Van Vuuren te zien. Die komen over een paar dagen al! Dat was het, doeg!’ 

De afgelopen termijn bij Mercy House hebben we afgesloten met een Teamdag, vol spelletjes, zelfreflectie (met behulp van paarden) en lekker eten. Mercy House opent volgende week haar deuren weer. Ik, Roos, zal mij dan weer verder inzetten om het Zambiaanse counselingsteam te ondersteunen. Daarnaast zal ik iedere woensdag training blijven geven aan het team, omdat de vraag hiernaar blijft bestaan. De afgelopen termijn hebben we als team ontdekt welke verschillende persoonlijkheden er zijn, wie we zelf zijn en hoe we (beter) kunnen communiceren met andere persoonlijkheidstypen. Jan blijft nauw contact houden met iedereen die een bedrijfje gestart is in het afgelopen jaar en begeleid de start van nieuwe bedrijfjes. Het land van Mercy House heeft een mooie opbrengst, juist nu dit jaar de prijs van maïs omhoog is gegaan! Jan blijft supportend aanwezig om het landbouwproject verder te ontwikkelen voor de komende termijnen. 

Misschien valt het je op dat we de laatste tijd veel gebruik maken van de termen ‘ondersteunen’, ‘supporten’, ‘trainen’, etc. Ik denk dat iedere ontwikkeling- of zendingswerker een omslag in denken meemaakt in zijn eerste jaar werken onder arme mensen. Zo ook wij. We kwamen aan in Mercy House met het idee dat ik, Roos, therapie zou gaan geven en Jan Mercy House meer zelfvoorzienend zou gaan maken. En ja, daar hebben we ook flink wat uur in gestoken, maar al snel ontdekte we dat het veel beter is om samen te werken met Zambianen, op hun voorwaarden/ manier. Dat betekend voor ons: afremmen, observeren, aansluiten, balletjes opgooien, bemoedigen / aanmoedigen en applaudisseren. Want het team van Mercy House heeft zelf zat visie, talenten en kwaliteiten! Het resultaat van hen trainen, uitdagen en met (gemeende!) complimenten strooien heeft ons versteld doen staan. De visie waarmee wij naar Mercy House kwamen en wat wij graag veranderd zouden zien, IS GEBEURD. Maar niet door ons, maar door het team zelf. En daarmee is de verandering binnen Mercy House ook direct sustainable te noemen. Juist omdat wij onze vingers er niet (meer) in hebben. 

En dat is ook direct een mooie samenvatting van onze droom; mensen uit de armoede coachen en in hun bestemming zien komen. Poeh! Dat klinkt groots!

Ontwikkelingswerker Robert Champers omschrijft ‘arme mensen’ als mensen die vastzitten in een web van vele, onderling verbonden, draden. Draden zoals; onvoldoende benodigdheden, gevoelens van minderwaardigheid, hopeloosheid, eenzaamheid, fysiek niet fit genoeg zijn, etc. Al deze factoren zorgen voor het gevoel vast te zitten als een beestje in het web van de spin. Iedere keer dat je uit het web probeert te komen, kom je weer vast te zitten aan een andere draad. (..) Na een poos kom je erachter dat in beweging komen je meer ellende bezorgd dan stil liggen. Je hebt een hekel aan je situatie, maar je hebt geen keuze.*

Door deze omschrijving van armoede denk je niet alleen aan de kinderen gehuld in lompen en de gezinnen zonder eten in hun zelfgemaakte hutjes van golfplaten. Nee, armoede gaat veel dieper dan dat. Ikzelf heb ook perioden in mijn leven dat ik armoede ervaar. Toen ik pfeiffer had bijvoorbeeld, voelde ik me niet alleen fysiek niet fit, ook mentaal knabbelde gevoelens van hopeloosheid en eenzaamheid hun weg naar binnen. Ook dat is armoede. 

Door armoede zó te definiëren zijn Jan en ik niet verheven boven de ‘arme mensen’ hier. Nee, ook wij mogen dagelijks de strijd aangaan met armoede, zij het op een andere manier dan eten zien te vinden voor onze kinderen. We staan naast de Zambiaanse bevolking en zowel zij als wij hebben dezelfde taak; het doorgeven en leven van ‘de bediening van verzoening/ herstel’ (2 Kor. 5:18). Gaan denken als een dochter/ zoon van de Koning. Herstel en groei zien je in relatie met God, in je relatie met jezelf, in je relatie met je naasten en in je relatie met je leefomgeving / de natuur. Dan kun je rijk leven, ookal heb je weinig spullen. 

Als je tot zover bent gekomen met lezen; applaus! 🙂 Ik realiseer me dat dit blog erg veel tekst bevat, maar het leek me goed om iets te delen over hoe we armoede zien en hoe we het (of een?) antwoord hierop proberen te formuleren gebruikmakend van onze observaties, talloze gesprekken en goede boeken die over dit onderwerp geschreven zijn. 

We ervaren het als een enorm voorrecht om onderdeel uit te mogen maken van veranderingsprocessen in mensen, organisaties en landbouw. Juist ook omdat het in ons eigen leven uitdaagt tot zelfreflectie en groei. Ondanks dat het gemis van familie en vrienden er niet minder op wordt (eerder groter), willen we niets liever dan ons hierin vastbijten de komende jaren. 

Zorg dat je ons blijft volgen de komende maanden om meer te horen over hoe we dit concreet willen gaan vormgeven in Zambia! Wil je in deze spannende fase voor ons bidden en heb je je nog niet aangemeld voor de gebedsmail? Doe dat dan hier

Foto genomen bovenop de 140 meter hoge Kariba dam in Zambia

Hele hartelijke groet van ons allemaal en tot de volgende keer! Jan, Roos en kiddo’s

*Corbett, Steven en Fikkert, Brian (2012) When helping hurts. How to alleviate poverty without hurting the poor and yourself. Pagina 66.