Oef! Wat is er veel te vertellen! Dit blog bleven we maar uitstellen, omdat we gewoon niet wisten waar we moesten beginnen! Omdat onze blog-lezers in verschillende dingen geïnteresseerd zijn, en omdat we zelf een kapstok nodig hebben, lees je in deze volgorde over ons leven:
- Hoe gaat het met de Vuurtjes?
- Hoe gaat het met de Farm & inkomsten?
- Hoe gaat het met het Counseling Center?
- Update financiële situatie Vuurtjes en de impact daarvan.
Veel lees en kijk plezier en stuur gerust een reactie of nog leuker: een update over uw/jouw eigen leven!
De Vuurtjes zelf
De allergrootste zichtbare verandering in ons gezin is dat onze kinderen nu naar ‘een echte school’ gaan! De ‘school’ staat bij ons op het terrein en heeft een fikse make-over gekregen de afgelopen weken. Negen kinderen uit 3 verschillende gezinnen heeft Mirjam onder haar hoede genomen. De ouders springen om beurten bij met lezen en met lessen in muziek, crea, tuin, metselen, sport etc. De middelbare scholieren zitten, wanneer er geen lessen in de grotere groep zijn, in de voormalige ‘Get Away Room’ zodat ze iets beter kunnen concentreren (dat is de theorie ;)).
Deze verandering bevalt onze kinderen goed. En doordat het huis stil is in de ochtend, slaapt ons jongste druifje ook nog eens een langer slaapje in de ochtend.
Iets waar we enorm dankbaar voor zijn, zijn de vriendschappen van Yaelle en Eloïse met andere tienermeiden die zijn ontstaan in het afgelopen jaar doordat we 1x in de maand naar een andere kerk gaan. In die kerk zitten veel blanke boeren gezinnen. Het voordeel hieraan is dat deze meiden niet weer zullen vertrekken (wat al met zoveel vriendschappen is gebeurd en echt heel zwaar is geweest voor onze kiddo’s). Er zijn regelmatig over en weer logeerpartijtjes en we hebben weer vriendinnen om uit te nodigen op verjaardagsfeestjes!
David heeft op het moment meer vrienden dan ooit, dankzij 2 nieuwe Nederlandse gezinnen in Kabwe. Zijn hobbies zijn nog steeds vissen, klussen, en zoveel mogelijk play dates, want stil zitten is helemaal niets voor onze super actieve boy!
Yaelle haar kippenbusiness gaat goed. Ze verkoopt iedere week al haar eieren en haar spaardoel (een eigen motor) komt langzaam dichterbij! We zijn super trots op haar!
Een van onze highlights van de afgelopen maanden was zonder twijfel het bezoek van Jans ouders. Voor het eerst zagen zij Elyada Center, ons huis en natuurlijk — de hoofdreden van hun komst 😉 — hun kersverse kleinkind.
Het was ontzettend bijzonder om hen een stukje van ons leven hier te kunnen laten zien en samen nieuwe herinneringen te maken. We zijn echt mega dankbaar voor deze tijd samen en voor alle mooie momenten die we met hen hebben meegemaakt. ❤️
Kunnen jullie je nog herinneren dat we een zwembad hebben aangelegd van de opbrengst van labrador puppies? Inmiddels hebben we best een reputatie (de goede soort, don’t worry) opgebouwd en dus besloten we nog een nest te doen, want onze keuken (destijds zo snel en goedkoop mogelijk in elkaar geflanst) valt letterlijk van ellende uit elkaar. Noem me (Roos) verwend, maar ik zou enorm graag lades in mijn keuken willen omdat ik – voor m’n gevoel – iedere dag een uur aan het graven ben naar de juiste pan of spatel.
Vandaar dat we nu weer een super schattig nestje met 7 puppies hebben en de tekeningen voor de renovatie van de keuken inmiddels klaar liggen. Nu de tijd nog ergens vandaan halen!
Al met al gaat het goed met ons. Ja, we zijn moe van de gebroken nachten, maar we zijn ook zo dankbaar voor ons gezonde gezin, de hulp in de vorm van Arjan, Dieneke, Mirjam en Fatima en een lieve community om ons heen. Ook stijgt de temperatuur nu snel, waardoor we heerlijk kunnen zwemmen, iets wat mij, Roos, mentaal ongelofelijk veel goed doet (de beste ideeën ontstaan in het zwembad! :))
Update Farm en inkomsten
Zoals Roos al schreef heeft het counseling-gebouw een forse upgrade gekregen. Dat was hard nodig, aangezien we hier het koude seizoen hebben waarbij mensen in de sessies verkleumen, daarnaast hebben we het “stormseizoen” waarbij alle communicatie vervliegt in de wind. En vergeet ook het regenseizoen niet, waarbij het gebouw eigenlijk onbruikbaar is… Maar nu, met glas in de ramen, een gepleisterde muur van binnen en buiten, ziet het er niet alleen heel mooi uit, maar kan het gebouw ook veel effectiever gebruikt gaan worden. Tijdens het Trauma Healing Retreat afgelopen weekend hoorde ik van verschillende deelnemers hoe fijn ze de locatie vonden en ik weet zeker dat het gerenoveerde gebouw hier een rol bij speelde!
Op de farm zelf hebben we, naast af en toe camping-gasten, onze schapen, vleeskippen, sla en tegenwoordig verkopen we ook peultjes.
Alles bij elkaar levert dit – door teruggelopen verkoop van kippen en sla – helaas niet heel veel op. Veel van mijn (Jan) tijd en aandacht is de afgelopen jaren in de counselingskant gaan zitten en daar heeft de farm onder geleden. Gelukkig neemt Arjan het overgrootte deel van het papierwerk van mij over waardoor ik verwacht dat we in het komende jaar qua boerderij-output een stijgende lijn zullen zien.
Helaas heb ik in de afgelopen maanden vrij veel personeel weg moeten sturen vanwege ofwel joyriding of stelen of dronkenschap. Ik heb wel hard mensen nodig om de plannen qua voedselbossen en aanplant van bomen (het regenseizoen begint over 2 maanden) te kunnen verwezenlijken, dus hoop ik op spoedige aanvulling van mijn boerderij-team.
Een bevriende lokale boer had een probleem met diefstal van zijn koeien. Hij vroeg of hij ’s nachts zijn koeien in onze roundpen kon zetten. Dit is een mooie win-win samenwerking, want wij maken dankbaar gebruik van stront die daar iedere ochtend te vinden is 🙂
Hoe gaat het met Elyada Center?
“Je hebt geen idee hoe hard jullie service nodig is! Ik zoek al maanden naar psychosociale hulpverlening in Lusaka, maar het enige wat ik tot nu toe heb gevonden zijn instanties die me pillen willen voorschrijven. Niemand vraagt naar mijn emotionele en geestelijke leven. Ik ben zo dankbaar dat ik jullie heb gevonden en dat jullie ook nog christelijk zijn!”
Dit is wat een mannelijke client na zijn online sessie zei. Mooi om te horen!
Hieronder een foto-impressie van de activiteiten van de afgelopen twee maanden, naast de individuele cliënten die face-to-face of online therapie hebben mogen ontvangen (daar kunnen we geen foto’s van nemen ;)).
Afgelopen weekend draaiden we weer een Healing Retreat. Het blijft wonderlijk om te zien hoe de deelnemers binnenkomen op vrijdag en hoe ze zondag weer vertrekken. Wat een mooi programma is dit toch, en wat een liefdevolle God hebben we, die harten raakt op plekken waar wij niet bij kunnen.
Dit Retreat zagen we de nieuwe counselors uit hun comfortzone stappen en nieuwe dingen doen / lessen geven. Wederom was het een Retreat waarin Jan en ik vooral praktisch voor, tijdens en na de Retreat insprongen. Het ‘echte werk’ (zo voelt dat ;)) wordt nu volledig gedragen door het lokale team.
Deze Man Mental Health Awareness Day was echt bijzonder. Mannen die open en kwetsbaar deelden over de momenten waarop ze tegen hun grenzen aanlopen, emotioneel vastlopen en merken hoe hard ze behoefte hebben aan goede vrienden om hen heen. Geen mooie antwoorden of sterke verhalen, maar gewoon eerlijk delen hoe het écht met je gaat.
En misschien wel het mooiste: vanuit deze dag is nu op eigen initiatief een ‘man circle’ ontstaan. Een groep mannen die elkaar regelmatig wil blijven ontmoeten en ruimte wil maken om te delen hoe het echt met hen gaat. Niet door ons bedacht of voorgesteld. Gewoon ontstaan vanuit de mannen zelf. Gaaf toch?
Ook was er weer een mooie netwerkmeeting voor mensen die met kinderen werken. We doken samen in verschillende hechtingsstijlen en hoe je op een gezonde manier grenzen kunt aangeven — thema’s die zo belangrijk zijn in het werken met kinderen en jongeren.
Daarnaast werd voor het eerst het Youth for Christ-programma Super Woman gegeven aan zo’n 25–30 tienermeiden uit de community. In de lessen gingen ze met elkaar in gesprek over thema’s als identiteit, relaties, zelfbeeld, angsten en dromen.
Mooi om te zien hoeveel er gebeurt wanneer er ruimte wordt gemaakt om samen te leren, eerlijk te delen en stil te staan bij wie je bent en wie je wilt worden.
Op een grote conferentie in Kabwe (Love Africa) stond Elyada Center met een stand. Hieruit zijn veel nieuwe contacten en ook een aantal cliënten gekomen.
Ondanks al deze mooie momenten en de individuele counseling sessies levert dit geen fulltime baan op voor ons team (terwijl ze wel fulltime betaald worden!). Dus waar we 1,5 jaar geleden te weinig capaciteit voor de vraag hadden hebben we nu gek genoeg en totaal niet verwacht, te veel capaciteit voor de vraag.
We zouden heel graag zien dat de counselors veel meer individuele cliënten zouden begeleiden en veel vaker op pad zouden gaan om andere organisaties te ondersteunen. De pionier in ons wil daarom grote stappen zetten en ervoor zorgen dat alle counselors iedere dag een volle bezetting hebben. En als dat een dag niet zo is: nou, dan ga je de scholen, gevangenissen en ziekenhuizen maar in! Hupsakee, uit dat office en gaan!
Maar zo hebben we inmiddels geleerd, werkt het (duurzame) leven van een counselor niet.
Allereerst zijn er vele malen meer policies, regelgeving en registraties nodig om counselors in zulke instituten aan de slag te krijgen. Ten tweede voelen de nieuwe counselors zich nog niet opgewassen tegen een grote caseload. Eigenlijk is het veel wijzer om eerst nog veel meer kennis en tools over te dragen, veel rollenspellen te doen en nog dieper in te gaan op de therapie die iedere counselor zelf ontvangt.
Het is goed dat Jan en ik een stapje opzij doen en anderen de kans geven om de organisatie en het personeel klaar te stomen voor meer werk. Want we geloven dat dat werk zal komen. Alleen dus in een iets langzamer tempo dan wij hadden verwacht — of eerlijk gezegd: graag hadden gezien. Inmiddels heeft Arjan een start gemaakt met het verder formaliseren van procedures en processen en zal hij Elyada Center verder registreren om zo langdurig met de overheid samen te kunnen werken.
Dieneke heeft zich met veel liefde verbonden aan iedere counselor, om hen te helpen verwerken wat nog niet verwerkt is en hen veerkrachtiger te maken als persoon.
En Fatima, de psycholoog uit Namibië, blijft werken aan de verdere ontwikkeling van kennis en therapeutische tools en moet zichzelf langzaamaan overbodig gaan maken, want haar contract loopt volgend jaar juni af.
Financiële situatie Vuurtjes
Een maand geleden hebben we een mail uitgestuurd met de vraag of onze betrokken achterban met ons mee wilde denken over hoe we ons maandelijkse gat zouden kunnen dichten. We vonden het best spannend om zo open te zijn over onze financiële situatie, maar we zijn ontzettend dankbaar dat we die stap hebben gezet.
De oproep heeft niet alleen nieuwe donoren opgeleverd, maar ook nieuwe contacten binnen kerken. Van het missende maandbedrag is inmiddels 58,5 procent toegezegd!! Daar zijn we echt heel dankbaar voor. Het is bijzonder om te merken dat mensen met ons meedenken, meebidden en zich betrokken voelen bij wat we hier in Zambia mogen doen.
De komende maanden blijven we daarom fondsenwerven, in de hoop dat ook die laatste 40 procent binnen gaat komen.
We kregen regelmatig de vraag: “Maar hoe lossen jullie dat tekort nu dan op?” Op dit moment sparen we eigenlijk niet. Niet voor tickets, verlofuitgaven, reparatiekosten voor de auto, vakanties (we zijn ruim drie jaar niet op vakantie geweest — niet om zielig te doen, maar dat is gewoon wat het nu is) of uitjes. Net als bij zoveel andere gezinnen heb je soms gewoon een periode waarin je de broekriem wat strakker moet aantrekken.
Alleen merkten we een aantal maanden geleden dat dit bij ons inmiddels wel erg veel stress begon op te leveren. We moeten ons verlof gaan plannen, wat best lastig is als daar eigenlijk geen geld voor is. Onze auto begint steeds meer kuren te krijgen en reparaties worden onvermijdelijk. En eerlijk gezegd zijn we ook gewoon heel hard toe aan een break.
Niet alleen omdat we moe zijn van de slechte nachten, maar ook omdat we merken dat ons lontje korter wordt en onze compassie soms flinterdun is. En juist als je werk draait om mensen helpen, begeleiden en er voor anderen zijn, is dat een signaal dat we serieus moeten nemen.
Het gebrek aan financiën is dan net de spreekwoordelijke druppel die de emmer doet overlopen. Daarom hebben we besloten om eerst daaraan te gaan werken. En dat stukje ‘compassion fatique’, zoals dat zo mooi genoemd wordt, daar willen we graag mee aan de slag op ons verlof D.V. volgend jaar.
We zijn dus heel dankbaar voor het toegezegde bedrag. En we blijven bidden en zoeken naar hoe we ook het laatste deel kunnen dichten.
Mocht je onze eerdere mail helemaal gemist hebben, maar wel ideeën hebben, mensen kennen, of een kerk weten die hierin misschien iets zou kunnen betekenen: laat het ons vooral weten.
En bovenal: dankjewel voor het meeleven, meebidden en meedragen. We realiseren ons steeds opnieuw dat we dit werk hier niet alleen doen. ❤️
Heel veel liefs van ons allemaal!
Jan en Roos, Yaelle, Eloise, David en Vivianne
