Blog

> Wat zeg je tegen een achtjarig kind dat door zijn ouders/verzorgers dagelijks geslagen wordt, in een cultuur die loyaliteit aan familie super hoog heeft staan?

> Hoe reageer je op een zevenjarig kind dat voor zichzelf moet zorgen en er trots op is niemand nodig te hebben?

> Welk spel speel je met een nerveus timide meisje dat in elkaar gedoken zit, enkel fluistert en haar nagels bijt? Hoe vind je die tere balans tussen uitdaging en veiligheid? Waar kan ze het vertrouwen vandaan halen om tevoorschijn te komen in een omgeving die haar bestempeld als arm, raar en hiv positief?

Zomaar wat vragen die door mijn hoofd spookten toen ik ’s avonds in bed lag en nadacht over de therapiesessies van die dag.

Zowel mijn baan als die van Jan zijn zonder meer uitdagend te noemen. We werken met dezelfde collega’s, zien dezelfde kinderen, maar het werk dat we doen is totaal anders.
Dat is gaaf en geeft een mooie teamwork dynamiek tussen Jan en mij. We voelen ons gesetteld en gelukkig in Zambia en daar zijn we ontzettend dankbaar voor!

Leven in Afrika lijkt op een medaille. Aan de ene kant de immense nood, de trauma’s, de corruptie, de vervuiling, etc. Aan de andere kant de ontelbare sterren, de krekelgeluiden, de wijdse blauwe luchten, de geuren van houtvuurtjes, de rode zonsondergangen.
We voelen ons kwetsbaarder dan ooit in dit continent waar dood en leven gelijk opgaan. Maar daar tegenover staat ook dat we, met alle zintuigen open, ons zo levend voelen. Elke dag is anders en vraagt de inzet van al onze ervaringen, kennis en creativiteit.
Ik vind het lastig te omschrijven wat Afrika met je doet, merk ik. De enige optie om het te begrijpen is om een ticket te boeken en het te komen ervaren! 😉

Inmiddels is Juf Judith ook alweer een maand bij ons en redelijk gesetteld in haar eigen huis. Wat een zegen voor ons als gezin! Hierbij een filmpje van haar eerste week.

Jan is na zijn werk vaak met zijn handen in de aarde te vinden. Dagelijks eten we uit eigen moestuin; heerlijk! Ook het voltallige Mercy House team zal vanaf september twee hectare land gaat bewerken in de ochtenden. Doordat de donaties ieder jaar minder worden, is er een noodzaak ontstaan om meer zelfvoorzienend te worden als project. Een goede start in zelfvoorzienend worden is de dagelijkse voedselbehoefte van de 80 kinderen en het team. Er zal een hectare maïs worden aangeplant (dit blijft favoriet bij de kinderen en collega’s :)) en verschillende groenten. Een voorraad kippen mag gaan voorzien in eieren en vlees. Een mooie ontwikkeling die het team vervult van verwachting en trots. Het zou natuurlijk prachtig zijn als, dat wat Mercy House niet gebruikt, verkocht kan worden op de markt. Van dit geld kunnen dan weer salarissen betaald worden en andere kosten die Mercy House maakt. We zijn heel benieuwd hoe dit zal gaan lopen en zullen jullie op de hoogte houden!

Als laatste nog wat beelden die tekenend zijn voor ons leven hier. Een heel hartelijke groet en bedankt voor jullie meeleven en support!

De Vuurtjes in Afrika 🙂

 

 

Hallo allemaal!

Inmiddels zijn we alweer ruim twee maanden aan het werk en raken we steeds meer ‘in the swing of things’. In deze blog een update van de afgelopen maand. Veel kijk -en leesplezier!

Een van Roos haar hobbies in Nederland was het afstruinen van kringloopwinkels op zoek naar goede deals. Als je gaat emigreren en dus juist van spullen af moet, kun je die hobby wel in de wilgen hangen. Wat wil nou het geval? De zakken kleding die jullie braaf in die groene Leger des Heils containers gooien, komen hier in een dorkas-achtige-kringloopwinkel terecht in Kabwe! Dure merken, maar ook HEMA, Miss Etam, H&M, etc, hangt hier keurig te wachten op een nieuwe eigenaar. De gemiddelde prijs voor een kledingstuk 75 eurocent; als dat geen goede deal is!
Ondanks dat we (bij nader inzien onnodig) veel kleding mee hadden genomen uit Nederland, waren we niet voorbereid op de koude winter hier! Jullie begrijpen dat Roos van deze nood een deugd heeft gemaakt en glunderend tevoorschijn kwam uit die winkel. Nu kunnen we allemaal weer warm de winter door 🙂

Van een andere hobby heeft Roos haar werk gemaakt. Vijf uur per week werkt Roos aan een nieuw boekje: “A dream to never forget”. Het boekje is geschreven voor jonge kinderen die in de sloppenwijk wonen. Het heeft als doel hen te laten begrijpen dat er een God is die van hen houdt, hen ziet en begrijpt, temidden van armoede, honger, ziekte en ouders die overlijden.Het concept is af en wordt momenteel van feedback voorzien door locale mensen. Daarna rest Roos veel schilderwerk en zal het boekje gedrukt worden.

Ook de creatieve therapie die Roos doet (momenteel met 5 kinderen) neemt vastere vormen aan. Samen met andere therapeuten (uit Zuid Afrika en Zambia) denkt ze na over hoe traumaverwerking vorm kan krijgen bij deze specifieke groep kinderen. Zo gaat de standaard traumaverwerking literatuur vaak uit van een steunend netwerk om het kind heen en een rechtvaardig systeem dat daders berecht. Hier in de sloppenwijk is het helaas een uitzondering als een kind een hechtingsfiguur heeft die hem support. Misbruik is aan de orde van de dag en daders lopen vrij rond, omdat het rechtssysteem traag en bureaucratisch is. Veel randvoorwaarden voor traumaverwerking worden hier niet behaald. Roos: ‘Ja, traumaverwerking in deze specifieke context is een uitdaging die me bezig houdt in hart en hoofd. In gesprekken, in gebed en in de literatuur hoop ik veel te kunnen leren, zodat ik, samen met andere (locale) counselors, iets kan betekenen in de emotionele nood die ik om me heen zie.’

En de paarden? ‘Vooralsnog lijkt dat nog even toekomstmuziek. Iedere maandagmorgen wanneer ik met een paard en zijn eigenaresse werk, wordt de droom om paarden in counseling in te zetten groter. De doelen die hiermee behaald kunnen worden lijken naadloos aan te sluiten bij wat de mensen (en kinderen) met wie wij werken nodig hebben. Denk aan empowerment, grenzen, versterking van eigen identiteit, leiderschap, etc. Deze periode is heel geschikt voor ons om de cultuur beter te begrijpen en de taal (letterlijk en figuurlijk) te leren spreken van de mensen en kinderen uit de sloppenwijk. Dit om te voorkomen dat we iets gaan ontwikkelen wat wellicht, bij nader inzien, niet aan zou kunnen sluiten. Komt tijd, komt raad!’.

Waar Roos zich inzet voor de emotionele nood, houdt Jan zich bezig met de ontwikkeling van kleine bedrijfjes om hiermee mensen een kans te bieden uit de armoedespiraal te komen. Binnen OM is hier jarenlange ervaring te vinden (zowel de positieve als de negatieve verhalen) wat dus een geweldige bron van informatie is. Naast het begeleiden van een inmiddels verstrekt microkrediet, ontwikkelt Jan een programma voor het personeel van Mercy House om bedrijfjes te kunnen starten om zo hun salaris aan te vullen. Afgelopen vrijdag heeft hij dit in het team gepresenteerd en verschillende collega’s willen graag gebruik maken van deze kans en gaan een businessplan schrijven! Met de opgedane ervaring, hoopt Jan het programma, door middel van het personeel in Mercy House, uit te rollen in de sloppenwijk zelf.

Thuiskomen uit ons werk is echt thuiskomen. Zoals jullie waarschijnlijk wel in eerdere filmpjes hebben gezien, wonen we in een oase van groen en rust. Wat zijn we dankbaar voor ons woonplek, onze groentetuin en achtertuin waar de kinderen elke dag van genieten. Over de kinderen gesproken; maandag was het zover! Juf Judith landde in Lusaka! De kinderen (en wij ook!) hebben hier ontzettend naar uit gekeken en haar kamer (op 10 minuten lopen van ons huis) behangen met kleurplaten.

Door haar komst en door het regelmatige contact met Nederland (prijs de Heer voor whatsapp!!) zijn we verbonden met jullie. We voelen ons bemoedigd door jullie gebeden, berichtjes en likes op Facebook.

Lieve groet van ons allemaal,

Jan & Roos, Yaelle, Eloïse en David

Vliegtuig Verhuizing te koop:

Het door Roos geschreven en geïllustreerde boekje ‘Vliegtuig Verhuizing’ is binnenkort te koop via de website voor vijf euro excl. verzendkosten. Kun je niet wachten en wil je er nu al één bestellen? Mail dan naar tft@vuurtjesinafrika.nl

Soms heb je dat. Je raakt aan de klets met iemand als de kerk is afgelopen en je voelt een klik met iemand. Afgelopen zondag leerde we Ahmed* en zijn twee zoontjes kennen. Ahmed vertelde dat hij 15 moskeen heeft gestart in Zambia en leraar in de koran is. Zijn zevenjarige zoontje kent de halve Koran al uit zijn hoofd. Een paar weken terug begon hij een door hem in beslag genomen Bijbel te lezen naar aanleiding van een droom. Hoe meer hij las, hoe meer hij overtuigd raakte dat hij al die jaren naast de waarheid had gezeten. Hij deelde zijn bevindingen met een andere leraar, die hem aanraadde zsm te vluchten voor zijn leven. Na een aantal grote steden bezocht te hebben, kwam Ahmed vorige week aan in Kabwe. Hij hoopt hier veilig te zijn samen met zijn zoontjes. Jan vroeg of hij al een woonruimte had gevonden. Nee, dat was nog niet gelukt, ze sliepen op het treinstation momenteel. Toen Jan hoorde dat ze voor het laatst zaterdag wat gegeten hadden, namen we het gezinnetje mee de supermarkt in en kochten wat eerste levensbehoeften voor hen. 

Hoe meer tijd we doorbrachten met Ahmed en zijn zoontjes, hoe meer we geraakt waren door zijn moed, vreugde en geloof. We gaven hem geld voor nieuwe kleren (hij zag er nog steeds uit als een moslim en wilde dat niet meer), huur van een huis en eten. De blik in zijn ogen was onbetaalbaar. Zeker weten dat Jezus dit ook gedaan zou hebben.

Het bizarre is dat wij net die week een plan voor ’sustainable business’ hadden uitgewerkt. Meer en meer raken we ervan overtuigd dat er een ‘goed helpen’ is en een ‘slecht helpen’. In het laatste geval maak je mensen afhankelijk en wordt hun situatie op de lange termijn alleen maar slechter. Met onze hoofden nog vol van de theorie over hoe wij willen helpen, ontmoetten we zondag dus Ahmed. Daar sta je dan met je mooie hulpverleningstheorien. Er is geen huis, geen eten, geen baan, geen community om hem heen en geen fysieke veiligheid. Wat zou jij doen?

Positiebepaling in hoe we willen helpen is iets wat ons veel bezig houdt nu nood en gebrek een gezicht krijgt. We zien veel kansen, talenten en visie om ons heen. Heel graag willen we dat schakeltje zijn tussen het rijke westen (met financieel kapitaal) en het menselijk kapitaal hier wat klaar staat om gelanceerd te worden.

Ons werkschema is momenteel als volgt:

Jan werkt 3 dagen in Mercy House. Daar legt hij een voorbeeld tuin aan, begeleid microkredieten en trekt op met jongens uit de sloppenwijk. Hij werkt ook een halve dag per week op de OM basis om mee te werken in de ‘foundations for farming’ tuin.

Roos werkt 1,5 dag in Mercy House, waar ze creatieve therapie geeft aan 5 kinderen en met regelmaat knutsellessen in de klas verzorgd. Roos illustreert 1 ochtend per week en gaat ook 1 ochtend per week naar een boerderij om te werken met een paard en zijn eigenaresse.

We leren veel en hebben ook veel nieuwe indrukken te verwerken. We verwachten dat, naarmate de weken en maanden vorderen, ons werk meer ‘normaal’ wordt en we minder moe zullen zijn. Tot die tijd liggen we ’s avonds vroeg onder de wol en hebben we genade met onszelf en elkaar, als er niet heel veel energie over is voor sociale contacten, uitjes, etc.

 

Al met al zijn we dankbaar voor wat we nu doen en leren. We zitten hier echt op onze plek. Wij en de kids zien ook erg uit naar de komst van Juf Judith in juli. Wij kennen Judith nog van onze tijd bij Doorbrekers in Amersfoort. Ze heeft vorig jaar de PABO afgrond en ze komt 8 maanden lang iedere ochtend onze kinderen lesgeven! In augustus komt Familie van Asselt uit Nunspeet. Hun dochters komen dan ook bij Juf Judith in de klas. Wat een zegen! 

Bedankt voor je tijd en het lezen van deze lange blog 🙂 Veel liefs van ons allemaal!

*Ahmed is niet zijn echte naam

Deze keer veel foto’s, filmpjes en weinig woorden (Ik, Jan, schrijf namelijk :)). We zijn geslaagd. De training van de afgelopen maanden zit erop! Het was goed, uitdagend en vooral cultureel enorm leerzaam. Dingen die we nooit uit een boekje hadden kunnen leren zitten nu redelijk verankerd door het te (be)leven. Een klein voorbeeld daarvan is het dagelijks uitgebreid begroeten van je klasgenoten en andere bekenden. Iedere dag weer wordt er door iedereen geïnformeerd naar het welzijn van ons en onze kinderen. Als je zo’n 3 minuten rekent voor iedere bekende die je tegenkomt, dan is 100 meter lopen in 30 minuten een waar record! Het gekke is dat deze relationele manier van leven ons ontspannender maakt en we meer mensen gaan zien i.p.v. taken. Er is ook zat waar we keihard tegenaan zijn gelopen, maar de positieve leerervaringen voeren de boventoon.

In dit filmpje zie je hoe wij Pasen hebben beleefd. Ik heb in een dienst gesproken en daarmee de hele gemeente aan de Moringa gekregen 🙂 Moringa is een boom en naast dat het eten ervan bere-gezond is, is het ook een mooie gelijkenis met wie God is.

Roos is direct een Moringa poeder fabriekje begonnen, om ons van de broodnodige vitaminen en mineralen te voorzien…

 

 

 

 

Drie weken geleden zijn we verhuist. In dit filmpje laten we zien hoe we nu wonen en komt ook mijn groentetuin in ontwikkeling even in beeld! 
Samenvattend en vooruitkijkend: We hebben een intensieve tijd met een serie life-events achter de rug (emigratie, verhuizing, nieuw werk). Ondanks dat, gaat het goed met ons en voelen we ons op onze plek. De afgelopen week hebben we onze eerste werkdagen in de sloppenwijk beleefd. Er valt ongelofelijk veel te leren en zijn onder de indruk van het verschil wat het Mercy House team hier maakt. In de volgende blog zal Roos vast en zeker een wat meer inhoudelijke update geven hierover 🙂

Bedankt voor je betrokkenheid en tot de volgende keer!

Hartelijke groeten van ons allemaal!!

Dat moment dat je de bestekla opentrekt en overal kakkerlakken ziet wegrennen, maar denkt ‘ach..wat maakt het ook uit?’ en gewoon die vork pakt waar je naar op zoek was. Je schoenen iedere ochtend controleren voor je ze aantrekt. Slapen onder muggennetten. Bijna iedere dag maispap eten. Zonder aankondiging van te voren ineens uren zonder elektriciteit en water zitten. Het dak dat zo lek is als een mandje, zodat de emmers, potten en pannen niet aan te slepen zijn. Internet wat niet werkt als het regent. Het is niet te geloven, maar al deze dingen wennen echt!

Door onze training worden we dagelijks ondergedompeld in de Zambiaanse cultuur. We staan regelmatig paf van de dingen die we horen en observeren. Waar we de eerste weken onze mening en ervaring luid verkondigden in de lessen, hebben we nu geleerd een beetje in te binden. We zien steeds meer hoe onze cultuur verschilt met die van de Zambianen. ‘Begrijpen voor je begrepen wilt worden’ is een wijze uitspraak die we hier dagelijks in de praktijk proberen te brengen. Zo merken we bijvoorbeeld dat wanneer we meer communiceren als een Zambiaan (opstaan, rondkijken, veel tijd en ruimte innemen, langzaam spreken, etc.) we dingen beter kunnen overbrengen. Daar bovenop komt dat je de volledige waarheid in pacht kunt (denken te) hebben, maar zonder de relationele factor kom je hier nergens.

Iedere dag stappen wij daarom vol goede (en soms geforceerde) moed uit bed en zetten we onze schouders onder een nieuwe dag vol prille vriendschappen en een verlangen naar een groter begrijpertje van deze cultuur. We zijn dankbaar voor die Ene gemeenschappelijke factor, waardoor het toch wel weer gemakkelijk is een hartsconnectie te maken. Wij houden van Jezus en willen met Hem en voor Hem leven in deze wereld. Onze Zambiaanse broers en zussen hebben hetzelfde verlangen. Samen eeuwenoude woorden lezen uit de bijbel en geïnspireerd raken door dezelfde verzen, gelezen door verschillende brillen. Het kan! Dat moet de (christelijke) burger toch moed geven?

En de kids? Die vinden het nog steeds erg leuk om hier te wonen. Ze zijn nu helemaal gewend aan de school waar ze iedere ochtend naar toe gaan, wat ook te merken is aan alle engelse liedjes die de hele dag door gezongen worden in huis. Ongelofelijk hoe snel de kids engels leren en (zonder angst om het fout te doen!) actief communiceren met iedereen! Ze balen er wel van dat ze niet op het ijs kunnen staan…

Zijn er ook dingen waar we nog niet aan kunnen wennen? Yep! Een huishoudelijke hulp bijvoorbeeld. Het is fijn dat iemand helpt de boel schoon te houden, maar het weegt niet op tegen de emotionele belasting. Daarom gaan we over een maand, wanneer we verhuisd zijn, het toch anders doen. Heel jammer voor de locale werkgelegenheid, maar van een huis een thuis maken, waar je helemaal jezelf lukt ons (nog) niet met iemand in huis. Wat ook niet went is het missen van familie (weekenden) en vrienden. Het is gek om tussen een hele hoop lieve mensen te wonen, maar geen ervan kent je langer dan 2 maanden. Nieuwe vriendschappen kosten echt tijd.
Niet alleen emotioneel en praktisch zijn veel dingen nog wennen, lichamelijk hebben onze darmen er ook een flinke kluif aan. Zowel de kinderen als wij zijn blij dat we praktisch altijd een WC binnen handbereik hebben…

Terwijl ik dit schrijf zie ik weer een kakkerlak lopen. Ik moet eerlijk zeggen dat het me toch niet zo onverschillig laat, als ik eerder deed voorkomen, haha! Wellicht dat het formaat deze keer ook een rol speelt 😉 Misschien toch die chemische spray uit het keukenkastje maar eens proberen…

Tot de volgende keer! We horen graag van jullie, Liefs Jan en Roos

P.S. 1 Op onze Facebookpagina (ook te bekijken als je geen Facebook hebt) posten we regelmatig foto’s en video’s. ‘Like’ de pagina en blijf nog beter op de hoogte van alles wat er gebeurd in Zambia.

P.S. 2 Vorige week kregen we les over het belang van een ‘dienende houding’. Om het gelijk maar even praktisch te maken, zijn we diezelfde ochtend met de hele klas in een dorpje verderop aan de slag gegaan en hebben we grasgemaaid en schoongemaakt. Zie hier het filmpje daarvan.

De afgelopen weken hebben in het teken gestaan van ‘stap voor stap wandelen in deze -voor ons- nieuwe wereld’. We hebben veel nieuwe mensen leren kennen en zijn aan het wennen aan het klimaat en alle beestjes. Inmiddels hebben we ook geleerd dat die grote spin (zie vorige blog) geen vlieg kwaad doet en juist als zeer nuttig gezien wordt hier… oeps.. haha! Sorry spin; beginnersfoutje 😀

Hier een video over onze eerste week in Zambia:

Doordat OM best groot is in Kabwe (180 medewerkers) en onderverdeeld is in allerlei projecten en (leiderschap)structuren is het een hele puzzel om uit te vinden wie bij wat hoort en hoe ze met elkaar samen werken. Ook welke man, bij welke vrouw hoort en hoe hun kinderen heten is een hele kluif. Voor Jan helemaal, want die ziet pas sinds een paar dagen het verschil tussen de ene Zambiaan en de andere. 😉

De afgelopen twee weken hebben van maandag tot vrijdag hulp in de huishouding gehad…. Iets wat hier heel normaal is en zelfs van je verwacht wordt als je rijker bent. Lenny, zelf moeder van 4 oudere kinderen, doet onze vaat, onze was, maakt onze bedden op en boent en sopt wat af. Tussen de middag kookt ze 

een Zambiaanse maaltijd voor ons, wat inmiddels met smaak verorberd wordt (met de handen) door het hele gezin. Jep, het is erg fijn die extra handen in huis en het is een lieve vrouw die ontzettend dankbaar is voor haar baan in een land met een torenhoge werkloosheid. Maar oh, wat is iemand de hele dag in je persoonlijke ruimte hebben raar. Ik, Roos, heb het gevoel dat ik er ‘druk’ uit moet zien. Hoe kan ik nou op de bank zitten en een boekje voorlezen aan de kids als Lenny ‘mijn taken’ aan het uitvoeren is? Je begrijpt het al; dit is echt enorm wennen! David is overigens dol op haar. Iedere ochtend gaan ze samen even een wandeling maken terwijl ik tijd heb om school te doen met de meiden.

Van een echte structuur is nog geen sprake omdat onze dagen nog erg onregelmatig zijn. De ene dag gaan we kijken naar een huurhuis (half maart moeten we verhuizen), de volgende dag openen we een bankrekening en doen we een poging om een simkaart te registreren. Er is iedere dag wel iets dat onze aandacht behoeft. Gelukkig kijken we terug op drie redelijk relaxte weken. Het is niet overweldigend geweest (daar was ik een beetje bang voor) en misschien helpen onze kids daar nog wel het meest in. Want ondanks dat alles in ons leven veranderd is, is ons gezinsleven hetzelfde gebleven. En iedereen die wel eens met jonge kinderen optrekt weet dat daar veel tijd en energie in gaat zitten 🙂 We kunnen niet snel (een bankrekening openen daar ben je zo een halve dag mee zoet) en we willen ook niet te snel. In dit tempo kunnen we goed over de dingen nadenken, erover bidden en juiste beslissingen nemen.

Over onze kinderen gesproken; zij hebben het hier uitstekend naar hun zin! Iedere dag spelen ze in het zwembadje, ontleden ze allerlei insecten (ok, alleen David, de meiden kijken gillend toe) en worden er prille vriendschappen gesloten met verscheidene andere kinderen. Vanaf volgende week gaan ze iedere ochtend naar de pre-school op de OM basis. We hopen dat dat een erg leuke ervaring voor ze gaat zijn, waarin ze natuurlijk ook veel Engels zullen gaan oppikken.

Jan heeft vandaag op zijn mountainbike een filmpje gemaakt van de OM basis op request van een aantal van jullie. Mocht je graag nog iets anders willen zien; laat het ons weten, dan doen we ons best om hier ook een filmpje van te maken!

Bedankt voor jullie meeleven. Het is heel fijn om zulke lieve mensen in Nederland om ons heen te hebben staan!

Heel veel liefs van ons allemaal

Na zo’n beetje de meest intensieve 24 uur van ons leven (ja, inderdaad, bevallingen waren makkelijker) kwamen we dan eindelijk aan in Zambia! Met het laatste restje energie sleepten we ons door de douane, waarna we neerploften, met al onze koffers (minus 1, die we hopelijk deze week kunnen ophalen) in een busje van OM. Drie uur later kwamen dan echt aan in Kabwe, onze woonplaats voor de komende twee jaar. Zo onwerkelijk en zo fijn om er nu echt te zijn. We prijzen ons gelukkig met een volledig ingericht huis, een koelkast, warm water en nu ook internet!

Zoals je op de foto’s kunt zien is het hier super mooi en heel groen doordat we in het regenseizoen zitten. Een spin van 8 cm diameter heette ons ook direct al welkom, waar Jan manmoedig al het leven uitgestampt heeft. Zo op het eerste gezicht is dat een van de grootste veranderingen; wat een beestjes overal! Maar goed, iedereen is hier super behulpzaam en we kunnen met al onze vragen terecht bij onze buren op de hele OM basis. Er is zelfs een kookschema voor ons opgesteld voor de eerste week, zodat we geen eten hoeven te koken en we iedere dag een ander gezin leren kennen. Echt een warm onthaal!

De eerste vriendinnetjes zijn gemaakt en er ligt een wereld open om ontdekt te worden voor de kids. Wij pakken de koffers uit en proberen alle namen en gezichten te onthouden die we ontmoeten. Stap voor stap deze nieuwe wereld verkennen. Daar hebben we gelukkig nog ruim 2 weken de tijd voor, want dan begint onze training.

Dit was een kort blog, om jullie even op de hoogte te stellen van onze aankomst en eerste twee dagen in Zambia! Tot snel!

Lieve groet,

Jan, Roos, Yaelle, Eloise en David

De komende 2 weken staan in het teken van afscheid nemen en koffers inpakken. Over dat afscheid nemen nog een belangrijke mededeling: Wil je op vrijdagavond* of zondagmiddag* afscheid van ons nemen? Geef dit dan even op voor 25 december door middel van dit formulier!

En hieronder een van de laatste vlogs vanuit Nederland! Abonneer je op ons youtubekanaal als je iedere keer onze vlogs in je inbox wilt ontvangen!

Bedankt voor het aanmelden en kijken en tot ziens voor iedereen die we nog gaan zien en dikke knuffels voor iedereen die we helaas niet meer persoonlijk een hug kunnen geven!

Liefs, Jan en Roos

• *29 December afscheidsfeest Eperweg 135 in Nunspeet (19.30 – 22.00 uur)
• *31 December afscheidsdienst (10.00 uur, Hotel Sparrenhorst Nunspeet), eventueel met lunch wanneer je van ver komt.
•  *31 December afscheidsfeest Eperweg 135 in Nunspeet (13.00 – 16.00 uur)

Hoi!

Een lekker praktisch blog deze keer; vol kort nieuws, foto’s en filmpjes.

Het belangrijkste nieuws is dat Roos een twee jarig werkvisum rijker is! Jan heeft helaas vorige week gehoord dat zijn aanvraag afgekeurd is. OM heeft direct een nieuwe aanvraag ingediend, waarvan eind december de uitslag binnen moet zijn. Het blijft dus even spannend! Maar het biedt perspectief dat Roos wel toegelaten is.

Wij hebben vanmorgen de helft van de koffers inpakt! Voordat we begonnen zag het er zo uit op zolder:

Ons huis wordt almaar leger en leger. Op Markplaats is de grote uitverkoop begonnen… De afscheidsdienst en feestjes worden georganiseerd. Daarover nog even iets belangrijks:

Ben je van plan om zondag 31 december naar onze uitzenddienst te komen? Van harte welkom! Als je van ver komt (verder dan Nunspeet / Elburg / ’t Harde zegmaar 😉 ) dan nodigen we je uit om na de dienst een simpele lunch met ons te nuttigen. Woon je in de buurt, schuif dan na je lunch nog even gezellig aan voor koffie, thee en wat lekkers. Het is voor ons organiserend comité belangrijk dat we weten op hoeveel mensen we kunnen rekenen in dienst en op de feestjes. Geef daarom voor 24 december middels dit formulier even door  wanneer je van plan bent te komen en of je zondag de lunch al dan niet met ons nuttigt (ook wanneer je dit al mondeling toegezegd hebt aan ons!).

Nog even de belangrijke data op een rij:

• Voor 24 december opgeven voor afscheidsfeestje en of dienst.
• 29 December afscheidsfeest Eperweg 135 in Nunspeet (19.30 – 22.00 uur)
• 31 December afscheidsdienst (10.00 uur, Hotel Sparrenhorst Nunspeet)
• 31 December afscheidsfeest Eperweg 135 in Nunspeet (13.00 – 16.00 uur)
• 1,2 en 3 januari grote opruiming / schoonmaak in ons huis*
• 5 januari vertrek Schiphol – 6 januari aankomst Zambia!!

In Zambia gaan we de eerste drie maanden wonen we in een huis van een Canadees gezin dat op verlof is. Hiernaast vind je daar wat foto’s van. Daarna gaan we verhuizen naar een huisje wat we zelf uitzoeken. Hopelijk met ruimte voor een groentetuin en kippen!

 

Nog minder dan een maand in Nederland! Vanmorgen hebben de meiden gespeeld in de sneeuw; een grote wens die nog voor ze is uitgekomen voordat ze naar Zambia gaan verhuizen! Wat zal er veel anders voor hen zijn daar. We zien er met verwachting en een beetje beving naar uit en houden jullie op de hoogte!     

Liefs van ons allemaal!

* We kunnen nog hulp gebruiken die eerste dagen van januari. Denk aan een rit naar de kringloop, een maaltijd voor ons koken of keukenkastjes boenen. Wil je helpen, geef het dan even aan ons door.

Ook zijn nog hard op zoek naar een kamertje o.i.d. waar wij 20 tot 30 verhuisdozen mogen opslaan. Heb je plek? Dan horen we het graag!

Woensdagavond op de TFT vergadering kregen we geweldig bericht:

De afgelopen maanden zijn we volop bezig geweest met PR. Verscheidene dappere helden klommen avond na avond in de telefoon. Vragen om geld… Toch bleek dat een heel aantal mensen het ook leuk vond gebeld te worden door een TFT-lid. Wat het ons in ieder geval gebracht heeft is dat we inmiddels geloven dat we mogen vragen wat we nodig hebben. Het antwoord hierop is aan de ander. Als wij de lijst van reacties zien (wij zien alleen namen trouwens, geen bedragen) dan worden wij zo ongelofelijk dankbaar en stil. We geven deze dank weer door aan God en jullie. Dat de 90% behaald is, een week voor de deadline (!), vinden we een wonder en zien we als bevestiging. We willen dan ook deze week de tickets nog gaan boeken! 

Dat wilden we even met jullie delen 🙂 Zodra er visum nieuws is geven we dat ook door, maar vooralsnog is het nog stil vanuit de Zambiaanse Immigratiedienst. 

Goed, wij gaan weer verder nadenken wat we met onze spullen moeten doen en met het vullen van de- inmiddels voldoende voorradige- koffers! 

Veel van jullie hebben gevraagd hoe ze ons op een praktische manier kunnen helpen. En die hulp is heel erg welkom! Hieronder een lijstje met een aantal punten waarbij wij jullie hulp goed kunnen gebruiken. Tot snel! 

Hartelijke groet Jan en Roos, Yaelle, Eloise en David 

P.S.  Hoe kun je praktisch helpen?

1. We zoeken 1, 2 en 3 januari mensen die willen helpen schoonmaken, verhuizen en spullen naar de kringloop willen brengen. 
2. We zoeken mensen die het leuk vinden om op onze afscheidsfeestjes praktisch de handen uit de mouwen te steken (vrijdagavond 29 december en zondagmiddag 31 december,  beide in Nunspeet). 
3. We zoeken iemand die onze CD’s zou willen rippen en op een USB stick zou willen zetten. 
4. We zoeken mensen die het leuk vinden een ochtend of middag te spelen met onze kids. 
5. We hebben een opslagruimte aangeboden gekregen die perfect is, maar best ver weg. Mocht er nog iemand zijn met een kamer of zolder over, ergens tussen Amersfoort en Zwolle, dan horen we dat graag!